Met inmiddels meer dan 134 bevestigde chikungunya-besmettingen en één gemeld overlijden heeft Suriname een duidelijk waarschuwingssignaal gekregen.
Dit is geen hypothetisch gezondheidsrisico meer, maar een reële crisis die levens kost. De oproep van gezondheidsautoriteiten aan burgers om alert te zijn, is terecht — maar onvoldoende.
De last te eenzijdig bij de samenleving
De nadruk ligt momenteel sterk op wat burgers moeten doen: stilstaand water verwijderen, erven schoonhouden, muggenspray gebruiken en muskietennetten ophangen. Dat is belangrijk, maar het kan niet de kern van het beleid vormen.
Volksgezondheid is geen individuele hobby, maar een primaire verantwoordelijkheid van de staat.
Wanneer de overheid zich beperkt tot grofvuil ophalen en oproepen tot burgerzin, schuift zij een structureel probleem te gemakkelijk af op de samenleving.
De Aedes-mug stopt niet bij de erfgrens
De Aedes-mug broedt in stilstaand water, maar verspreidt zich razendsnel, vooral in kustgebieden en dichtbevolkte woonwijken.
Eén onverzorgd terrein, open riool of slecht onderhouden afwateringssysteem kan een hele buurt blootstellen aan besmetting.
Dat betekent dat individuele discipline alleen niet volstaat. Zonder gecoördineerde, grootschalige maatregelen blijft de bestrijding fragmentarisch en ineffectief.
In eerdere uitbraken – nationaal en internationaal – is gebleken dat systematische spuitwerkzaamheden (fogging en larvenbestrijding) een essentieel onderdeel zijn van crisisrespons. Toch blijven zichtbare, grootschalige spuitcampagnes in Suriname vooralsnog uit.
Waarom wordt niet direct gestart met: intensieve spuitwerkzaamheden in kustgebieden, preventieve behandeling van dichtbevolkte wijken, gerichte aanpak rond scholen, markten en zorginstellingen en structurele monitoring van risicogebieden?
Zonder deze maatregelen blijft het beleid reactief in plaats van preventief.
Volksgezondheid vraagt centrale regie
Effectieve bestrijding van chikungunya vereist meer dan losse acties. Het vraagt om: centrale coördinatie tussen Volksgezondheid, districtscommissariaten, snelle noodbudgetten voor bestrijding en voorlichting, transparante communicatie over besmettingshaarden en actieve inzet van buurtteams, niet alleen vrijwilligers.
Zolang deze regie ontbreekt, blijft de aanpak versnipperd en kwetsbaar.
Natuurlijk heeft de samenleving een rol. Maar samenwerking betekent niet dat burgers het grootste gewicht moeten dragen terwijl de overheid op afstand blijft. Juist in crisistijden moet de staat zichtbaar, daadkrachtig en leidend zijn.
De vraag is dus niet of burgers hun verantwoordelijkheid nemen — dat doen velen al.
De vraag is: neemt de overheid die van haar volledig op zich?
Tijd voor een offensieve aanpak
Elke dag uitstel vergroot het risico op verdere besmetting en meer slachtoffers. Chikungunya is geen schoonheidsprobleem, maar een ernstige volksgezondheidsdreiging.
Wie gezondheid serieus neemt, kiest niet voor minimale inspanning, maar voor maximale preventie.
Jane Brasdorf
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
