Guyana heeft opnieuw de aandacht van de internationale gemeenschap getrokken. Het buurland is tijdens de World Tourism Awards in Brussel uitgeroepen tot ‘Best Emerging Destination 2026’.
Minister van Toerisme, Industrie en Handel Susan Rodrigues nam de onderscheiding namens Guyana in ontvangst. De erkenning is volgens haar het resultaat van de groeiende internationale belangstelling voor het land en de investeringen in de toeristische sector.
De cijfers laten zien dat Guyana niet alleen ambities uitspreekt, maar ook resultaten boekt. In 2025 ontving het land 453.489 bezoekers, een stijging van 22 procent ten opzichte van 2024.
De overheid investeert in toeristische infrastructuur, internationale luchtverbindingen, accommodaties en nieuwe toeristische ervaringen. Ook wordt ingezet op het betrekken van lokale ondernemers en inheemse gemeenschappen bij de ontwikkeling van de sector.
Deze ontwikkeling verdient erkenning. Maar voor Suriname moet deze onderscheiding vooral aanleiding zijn tot zelfreflectie. Want terwijl Guyana zijn toeristische positie internationaal versterkt, moeten wij ons afvragen of Suriname voldoende doet met de natuurlijke rijkdommen die ons land tot een bijzondere bestemming maken.
Suriname heeft een uitzonderlijke troef, maar hoe goed beschermen wij die?
Suriname heeft jarenlang internationaal kunnen uitdragen dat het tot de meest bosrijke landen ter wereld behoort. Ons bosareaal, onze biodiversiteit, rivieren, watervallen, natuurgebieden en culturele diversiteit vormen samen een enorm potentieel voor duurzaam toerisme.
Volgens de derde Nationale Klimaatbijdrage (NDC 3.0) van Suriname was in 2024 bijna 93 procent van het landoppervlak met bos bedekt.
De Wereldbank vermeldt op basis van FAO-gegevens voor 2024 een bosbedekking van 91,5 procent. De exacte percentages verschillen afhankelijk van de gehanteerde gegevens en meetmethoden, maar de boodschap is duidelijk: Suriname bezit nog altijd een uitzonderlijk groot bosareaal.
Maar deze bijzondere positie is niet gegarandeerd.
De eigen klimaatrapportage van Suriname waarschuwt dat de bossen steeds meer onder druk komen te staan door onder andere kleinschalige mijnbouw, ongecontroleerde landbouwuitbreiding en de gevolgen van geplande grootschalige projecten.
In hetzelfde rapport wordt gewaarschuwd dat de ontbossing na 2028 onder een scenario waarin de geplande projecten doorgang vinden zonder aanvullende maatregelen, meer dan kan verdrievoudigen.
Dat is een ernstige waarschuwing. Wij kunnen niet enerzijds internationaal pronken met onze status als bosrijk land en anderzijds onvoldoende optreden tegen activiteiten die onze natuurlijke rijkdom aantasten.
Ontbossing is niet alleen een milieuprobleem, maar ook een economisch risico
Wanneer wij over ontbossing spreken, wordt het debat vaak beperkt tot natuurbehoud en klimaatverandering. Maar de gevolgen reiken veel verder.
Bosverlies raakt ook de economie, de volksgezondheid, de bestaanszekerheid van gemeenschappen en de mogelijkheden om toerisme duurzaam te ontwikkelen.
Onze bossen zijn niet alleen bomen. Ze vormen leefgebieden voor dieren en planten, beschermen ecosystemen, ondersteunen de waterhuishouding en zijn van grote betekenis voor inheemse en tribale gemeenschappen. Bovendien vormen ze een belangrijke basis voor ecotoerisme, natuureducatie en wetenschappelijk onderzoek.
Een toerist die naar Suriname komt, verwacht meer dan een hotelkamer en een mooie brochure. Internationale bezoekers zoeken authentieke natuurervaringen, biodiversiteit, cultuur, rust en bijzondere landschappen.
Wanneer die natuurlijke omgeving wordt aangetast, beschadigen wij ook het toeristische product dat wij aan de wereld willen verkopen.
Het is daarom kortzichtig om economische ontwikkeling uitsluitend af te meten aan de inkomsten uit mijnbouw, houtkap en andere activiteiten die druk kunnen leggen op het bos.
Ontwikkeling moet ook worden beoordeeld op wat wij behouden voor toekomstige generaties en welke economische mogelijkheden wij daardoor openhouden.
Guyana laat zien dat toerisme een serieuze economische pijler kan zijn
De erkenning van Guyana is meer dan een prijsuitreiking. Het is een signaal dat het land toerisme nadrukkelijk positioneert als onderdeel van zijn economische diversificatie.
De Guyanese minister benadrukte dat de toeristische sector niet alleen meer bezoekers moet aantrekken, maar ook werkgelegenheid moet creëren, investeringen moet stimuleren en kansen moet bieden aan lokale bedrijven en gemeenschappen.
Dat is een belangrijke benadering: toerisme moet niet alleen inkomsten opleveren voor grote ondernemingen, maar ook voor de mensen die in en rondom de toeristische gebieden wonen.
Suriname heeft eveneens de mogelijkheden om een sterke toeristische bestemming te worden. Denk aan het binnenland, de natuurreservaten, de marroncultuur, de inheemse gemeenschappen, de historische binnenstad van Paramaribo, onze culinaire tradities en de unieke biodiversiteit.
Maar potentieel alleen is niet voldoende. Een toeristische sector ontwikkelt zich niet vanzelf. Daarvoor zijn visie, investeringen, bereikbaarheid, opleiding, professionele dienstverlening, internationale marketing en een betrouwbaar beleid nodig.
De vraag is dan ook: waar is de samenhangende Surinaamse strategie waarmee wij onze natuurlijke en culturele rijkdommen omzetten in duurzame economische kansen?
Wat is onze toeristische visie voor de komende tien jaar?
Suriname moet ophouden natuur en toerisme als afzonderlijke beleidsterreinen te behandelen. Natuurbehoud moet een integraal onderdeel zijn van onze economische ontwikkelingsstrategie.
Dat betekent dat de overheid duidelijke grenzen moet stellen aan ontbossing, illegale mijnbouw en ongecontroleerde landontwikkeling.
Het betekent ook dat vergunningverlening, ruimtelijke ordening en toezicht serieus moeten worden aangepakt. Economische activiteiten mogen niet worden toegestaan zonder een zorgvuldige afweging van de gevolgen voor natuur, gemeenschappen en toekomstige inkomstenbronnen.
Daarnaast moet er veel meer worden geïnvesteerd in de toeristische infrastructuur. Goede wegen, veilige verbindingen, sanitaire voorzieningen, professionele gidsen, kwalitatieve accommodaties en toegankelijke informatie zijn noodzakelijk om bezoekers een goede ervaring te bieden.
Ook lokale ondernemers, jongeren, vrouwen en gemeenschappen in het binnenland moeten daadwerkelijk kunnen profiteren van toeristische ontwikkeling. Zij mogen niet slechts worden opgevoerd in promotiecampagnes, terwijl de economische opbrengsten elders terechtkomen.
Een serieuze toeristische strategie moet daarom concrete doelen bevatten: hoeveel bezoekers willen wij aantrekken, welke markten willen wij bereiken, hoeveel werkgelegenheid willen wij creëren, welke gebieden willen wij ontwikkelen en welke natuurgebieden moeten absoluut worden beschermd?
De groene status van Suriname is geen vanzelfsprekend bezit
Suriname moet zich realiseren dat onze internationale reputatie als een van de meest bosrijke landen ter wereld geen eeuwigdurend privilege is.
Het verlies van bosareaal betekent niet automatisch dat wij onmiddellijk onze internationale positie verliezen, maar de aanhoudende druk op onze bossen ondermijnt wel de basis waarop die reputatie rust.
Wij moeten ook eerlijk zijn: het is niet voldoende om tijdens internationale klimaatconferenties te spreken over bosbehoud, terwijl de bescherming van onze eigen natuurlijke rijkdommen in de praktijk tekortschiet.
De overheid, het bedrijfsleven, maatschappelijke organisaties en de samenleving dragen hierin verantwoordelijkheid. Ontwikkeling en natuurbehoud hoeven geen tegenpolen te zijn. Maar daarvoor is wel politieke daadkracht nodig, evenals transparantie, toezicht en handhaving.
Guyana verdient zijn internationale erkenning. Suriname moet die ontwikkeling niet met jaloezie bekijken, maar als een wake-upcall gebruiken.
Wij hebben eveneens een uitzonderlijk verhaal te vertellen. Alleen moeten wij ervoor zorgen dat er over tien jaar nog voldoende natuur over is om dat verhaal geloofwaardig te maken.
Want wat heeft Suriname aan de titel van het groenste land ter wereld als wij ondertussen onze bossen verliezen? En wat hebben toekomstige generaties aan onze natuurlijke rijkdom als wij er vandaag niet verantwoordelijk mee omgaan?
De tijd van alleen trots zijn op wat wij bezitten, moet plaatsmaken voor beleid dat beschermt wat wij hebben. Onze bossen zijn niet alleen ons groene erfgoed. Ze zijn ook ons economisch kapitaal, onze ecologische bescherming en een belangrijke kans voor de toekomst van Suriname.
D. Karamat-Ali
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
