Je hebt uren in een vliegtuig gezeten, nauwelijks geslapen en kijkt ernaar uit om eindelijk weer in Suriname te zijn.
Maar zodra je op Zanderij aankomt, begint soms een heel ander programma.
Broers, zussen, neven, nichten en kinderen staan klaar om je te verwelkomen. Hartstikke gezellig natuurlijk.
Alleen wil je na zo’n lange reis misschien eerst gewoon douchen, iets eten en slapen. Ik vraag me weleens af of sommige families beseffen hoe vermoeiend hun enthousiaste ontvangst kan zijn.
De koffer staat nog niet binnen of het bezoek begint
Vanaf luchthaven Zanderij moet je ook nog ongeveer 45 kilometer naar Paramaribo rijden, doorgaans zo’n uur.
En dan begint het pas.
Je zet je koffer neer en hoort: “Ga je niet even bij tante langs? Ze wacht op je.”
Ondertussen blijken er thuis al stoelen klaargezet voor familieleden die hebben gehoord dat je uit Nederland komt.
Iedereen wil weten hoe de vlucht was, hoe het in Nederland gaat en hoelang je blijft.
En wie aangeeft moe te zijn, krijgt misschien te horen: “Slapen kun je ook in Nederland.”
Alsof het tijdsverschil van vier of vijf uur en de tropische warmte vanzelf verdwijnen zodra je Surinaamse bodem raakt.
De vakantieagenda is blijkbaar al ingevuld
Wat mij ook opvalt aan zulke situaties, is hoe gemakkelijk anderen over iemands vakantietijd beschikken.
Vandaag eten bij tante, morgen naar een verjaardag en overmorgen vroeg mee boodschappen doen.
Via ‘de app’ komen de volgende uitnodigingen alweer binnen.
En dan zijn er natuurlijk de koffers. Nog voordat alles is uitgepakt, komt de bekende vraag: “Wat heb je voor mij meegenomen?”
Chocolade, parfum, kleding en schoenen moeten worden verdeeld. Soms moet je ook nog uitleggen waarom de ene persoon iets heeft gekregen en de andere niet.
Daarbovenop kan de verwachting komen dat degene uit Nederland wel even het etentje betaalt.
Ook vakantiegangers mogen een dag niets doen
Ik begrijp dat familieleden soms maanden of jaren naar een weerzien hebben uitgekeken. En sommige reizigers genieten juist enorm van alle drukte.
Maar wie slechts twee of drie weken in Suriname blijft, wil misschien ook rustig zijn oude buurt bezoeken, in de tuin zitten of een dag helemaal niets doen.
Dat zou toch geen belediging moeten zijn?
Ik vind dat gastvrijheid ook betekent dat je rekening houdt met de vermoeidheid en wensen van je bezoek.
Want het is toch wel merkwaardig wanneer iemand eerst verlof moet opnemen in Nederland om vervolgens in Suriname bijna toestemming te moeten vragen om uit te rusten.
Laat die reiziger eerst bijkomen. De verhalen, familiebezoeken en cadeautjes kunnen morgen ook nog.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
