Meer dan 70.000 kinderen in Suriname zouden te maken hebben gehad met seksueel misbruik, fysieke mishandeling of andere vormen van geweld. Dat cijfer komt voort uit een nationaal onderzoek onder leerlingen dat in 2015 werd uitgevoerd.
Meer dan tien jaar later zou juist dát gegeven reden moeten zijn voor grote bezorgdheid. Want als een onderzoek uit 2015 al een dergelijke omvang laat zien, is de vraag niet alleen hoeveel kinderen inmiddels slachtoffer zijn geworden, maar vooral hoeveel gevallen nooit aan het licht komen.
Het geregistreerde aantal slachtoffers is immers niet automatisch het werkelijke aantal.
Wat niet wordt gemeld, bestaat niet in de statistieken
Kindermishandeling speelt zich vaak af achter gesloten deuren. Kinderen zijn afhankelijk van volwassenen, zijn soms bang om te spreken of begrijpen niet altijd dat wat hen wordt aangedaan, niet normaal is.
Daarbij kunnen schaamte, angst, afhankelijkheid en loyaliteit tegenover ouders of andere bekenden een grote rol spelen.
Het gevolg is dat een aanzienlijk deel van het geweld verborgen kan blijven. Wanneer wordt gezegd dat het werkelijke aantal waarschijnlijk hoger ligt dan de cijfers uit onderzoek, moet dat dan ook niet worden gezien als een vrijblijvende veronderstelling.
Het is precies de reden waarom geregistreerde cijfers met voorzichtigheid moeten worden geïnterpreteerd.
Een kind kan niet zelf het systeem repareren
Een samenleving die kinderen wil beschermen, kan de verantwoordelijkheid niet bij het kind leggen.
Een kind dat slachtoffer wordt van seksueel misbruik of geweld heeft niet alleen bescherming nodig, maar ook toegang tot medische zorg, psychologische begeleiding en een professionele beoordeling van wat er is gebeurd.
Daarvoor zijn gespecialiseerde voorzieningen noodzakelijk.
Een Kindercentrum vervult in dat opzicht een belangrijke functie. Het biedt ruimte waar kinderen medische zorg en begeleiding kunnen krijgen en waar meldingen van mogelijk misbruik op een deskundige manier kunnen worden onderzocht.
Forensisch onderzoek is meer dan bewijs verzamelen
De forensische functie van een Kindercentrum is daarbij van bijzondere betekenis. Bij vermoedens van kindermisbruik kan zorgvuldig onderzoek noodzakelijk zijn om vast te stellen wat er is gebeurd en welke vervolgstappen nodig zijn.
Dat vraagt om gespecialiseerde kennis, vertrouwelijkheid en een benadering waarbij het belang en de veiligheid van het kind vooropstaan.
Een kind dat slachtoffer is geworden, mag niet het gevoel krijgen dat het opnieuw moet vechten om geloofd te worden. Het onderzoek moet daarom niet alleen juridisch en medisch verantwoord zijn, maar ook kindvriendelijk.
Van incident naar structurele aanpak
Het probleem van kindermishandeling kan echter niet worden opgelost door alleen slachtoffers op te vangen nadat het geweld heeft plaatsgevonden.
Er is een bredere aanpak nodig.
Preventie, vroegsignalering, goede registratie, deskundige hulpverlening, medische zorg, psychologische ondersteuning en een effectieve strafrechtelijke opvolging moeten op elkaar aansluiten.
Wanneer één schakel ontbreekt, ontstaat het risico dat kinderen tussen verschillende instanties verdwijnen.
Juist daarom is het belangrijk dat gegevens over kindermishandeling niet alleen worden verzameld, maar ook worden gebruikt om beleid te verbeteren.
Tien jaar is te lang om dezelfde vragen te blijven stellen
Het nationale onderzoek van 2015 heeft laten zien dat geweld tegen kinderen geen marginaal probleem is. Als daarbij wordt aangenomen dat het werkelijke aantal slachtoffers nog hoger ligt, is het moeilijk te rechtvaardigen dat de samenleving zich tevreden stelt met incidentele aandacht.
Kinderen groeien op in omstandigheden die zij niet zelf hebben gekozen. De verantwoordelijkheid om hen te beschermen ligt bij volwassenen en bij de samenleving als geheel.
Dat betekent dat instellingen die zich bezighouden met kinderbescherming niet als een luxevoorziening mogen worden behandeld. Zij vormen een noodzakelijke veiligheidsstructuur.
De echte vraag is hoeveel kinderen nog buiten beeld blijven
De belangrijkste vraag is uiteindelijk niet alleen hoeveel kinderen volgens officiële onderzoeken slachtoffer zijn geworden.
De veel ongemakkelijkere vraag is: hoeveel kinderen zijn nooit gezien, nooit gehoord en nooit geholpen?
Zolang daarop geen duidelijk antwoord bestaat, moeten cijfers over kindermisbruik vooral worden beschouwd als een waarschuwing en niet als een eindpunt.
Meer dan 70.000 kinderen is al een schokkend aantal. Als het werkelijke aantal hoger ligt, betekent dat dat achter de statistieken duizenden kinderen schuil kunnen gaan die bescherming, zorg en recht nodig hebben.
Een samenleving wordt niet alleen beoordeeld op hoe zij haar economie laat groeien of hoeveel wetten zij aanneemt. Zij wordt ook beoordeeld op de manier waarop zij haar meest kwetsbare kinderen beschermt.
Wie kinderen werkelijk wil beschermen, moet niet wachten tot zij slachtoffer worden. En wanneer zij toch slachtoffer worden, mag geen enkel kind verdwalen in het systeem.
UMA Legal Aid & Marketing
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
