Dat een Inheemse gemeenschap in Suriname anno 2026 geen toegang heeft tot veilig drinkwater, zou geen normale situatie mogen zijn. Toch is dat momenteel de werkelijkheid voor de bewoners van Tepu, in het zuiden van het land.
De watervoorziening die eerder in het dorp werd aangelegd, is beschadigd. Daardoor zijn bewoners opnieuw aangewezen op water uit de rivier.
Daarmee wordt een basisbehoefte opnieuw afhankelijk van omstandigheden die buiten de controle van de gemeenschap liggen.
Rivierwater is geen vanzelfsprekend alternatief
Zolang niet is vastgesteld dat het rivierwater veilig is, kan het niet zomaar als volwaardig alternatief voor drinkwater worden beschouwd. Zeker niet wanneer bewoners inmiddels melding maken van diarree en braken.
Er is op dit moment geen bewijs dat deze klachten door het rivierwater worden veroorzaakt. Juist daarom is snel onderzoek noodzakelijk. Niet alleen naar de waterkwaliteit, maar ook naar de mogelijke oorzaak van de gezondheidsklachten.
Wachten totdat er een duidelijk verband kan worden vastgesteld, zonder ondertussen de watervoorziening te herstellen, is echter moeilijk te verdedigen.
Drinkwater is geen luxe
Voor gemeenschappen in het binnenland wordt toegang tot basisvoorzieningen nog te vaak behandeld alsof het een logistiek probleem is dat vanzelfsprekend moeilijk op te lossen is.
Maar voor de bewoners van Tepu gaat het niet om een luxevoorziening. Het gaat om schoon water om te drinken, te koken en in elementaire hygiëne te voorzien.
De vraag is dan ook niet alleen wanneer de watervoorziening wordt gerepareerd. De grotere vraag is waarom een gemeenschap eerst zonder veilige watervoorziening moet komen te zitten voordat er opnieuw aandacht voor het probleem ontstaat.
Tepu verdient meer dan tijdelijke oplossingen
De situatie in Tepu vraagt om meer dan de constatering dat er een probleem is. Er is dringend herstel van de bestaande watervoorziening nodig, terwijl tegelijkertijd de kwaliteit van het rivierwater moet worden onderzocht.
Voor de bewoners betekent iedere dag zonder zekerheid opnieuw een risico en opnieuw afhankelijkheid.
Een land dat spreekt over ontwikkeling, inclusie en betere leefomstandigheden voor zijn bevolking, moet die woorden ook zichtbaar maken in zijn meest afgelegen gemeenschappen.
Tepu heeft geen behoefte aan medelijden. Tepu heeft behoefte aan veilig drinkwater. En vooral: aan een overheid die niet pas in actie komt wanneer een basisvoorziening al is uitgevallen.
H. Smeltz
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
