Op sociale media duikt regelmatig een opmerkelijk idee op.
Als Nederland moeite heeft om voldoende opvangplekken voor asielzoekers te vinden, waarom zou Suriname dan niet onderzoeken of het een deel van die opvang kan overnemen?
Het klinkt op het eerste gezicht misschien vreemd. Toch vind ik het voorstel interessant genoeg om serieus over na te denken.
Nederland kampt met een fors tekort aan opvangcapaciteit en de druk op de asielketen blijft groot. De Nederlandse overheid heeft gemeenten zelfs extra onder druk gezet om opvangplekken te realiseren.
Maar als Suriname hiermee zou willen helpen, moeten we vooral zakelijk denken.
Wat zou Suriname eraan kunnen hebben?
Ik zou bijvoorbeeld niet meteen denken aan duizenden mensen, maar aan een kleinschalig proefproject. Suriname zou met Nederland kunnen onderzoeken of tijdelijk opvang kan worden geboden aan een beperkt aantal asielzoekers, onder duidelijke voorwaarden en met Nederlandse financiering.
Dat zou economische voordelen kunnen opleveren. Hotels, beveiligingsbedrijven, transporteurs, cateraars, bouwbedrijven en andere dienstverleners zouden ervan kunnen profiteren.
Ook kan Nederland bijdragen aan de infrastructuur die daarvoor nodig is.
Maar er zijn serieuze nadelen. Wie betaalt de gezondheidszorg? Wie zorgt voor veiligheid? Hoe lang blijven mensen? Welke rechten hebben zij? En wat gebeurt er wanneer iemand niet langer in aanmerking komt voor opvang?
Suriname kan zich niet veroorloven een probleem over te nemen zonder vooraf glasheldere afspraken te maken.
Hulp bieden, maar niet tegen elke prijs
Ik vind het daarom geen gek idee dat de Surinaamse regering dit ten minste onderzoekt. Niet vanuit liefdadigheid alleen, maar vanuit wederzijds belang.
Suriname heeft ruimte, Nederland heeft geld en een opvangprobleem. Op papier zou daar een zakelijke samenwerking uit kunnen ontstaan.
Maar één voorwaarde moet voor mij vaststaan. Suriname mag geen goedkope uitwijklocatie voor Nederland worden.
Als wij helpen, moet daar iets tegenover staan in de vorm van investeringen, werkgelegenheid, infrastructuur en duidelijke financiële garanties.
Misschien moeten we daarom ophouden het voorstel direct als absurd weg te zetten. Soms begint een serieus gesprek juist met een idee dat aanvankelijk vreemd klinkt.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
