Nederland heeft opnieuw iets bereikt waar Suriname serieus naar zou moeten kijken.
De CO₂-uitstoot van het Nederlandse wegverkeer is sterk gedaald en bevindt zich op het laagste niveau sinds de coronajaren.
Dat is geen detail. Het laat zien dat een samenleving haar verkeersgedrag daadwerkelijk kan veranderen wanneer beleid, technologie en bewustwording samenkomen.
En dan kijk ik naar Suriname. Wij lijken precies de andere kant op te rijden.
Op de Surinaamse wegen zie ik dagelijks grote auto’s die enorme hoeveelheden brandstof verbruiken, terwijl het openbaar vervoer verre van ideaal is en alternatieven nauwelijks van de grond komen.
Een auto is voor velen niet alleen een vervoermiddel, maar bijna een levensnoodzaak geworden.
De benzineslurper is in Suriname nog altijd koning
Nederland heeft jarenlang geïnvesteerd in zuinigere auto’s, elektrische voertuigen en andere manieren om het brandstofverbruik terug te dringen. Suriname blijft ondertussen grotendeels afhankelijk van benzine en diesel.
En vervolgens klagen wij wanneer brandstof duur wordt. Dat is de pijnlijke tegenstelling.
Suriname kan niet eeuwig blijven wachten tot problemen vanzelf verdwijnen. Als wij minder afhankelijk willen zijn van dure brandstof, moeten wij ook durven nadenken over elektrisch rijden, betrouwbaar openbaar vervoer, betere fietsinfrastructuur en een verkeersbeleid dat verder kijkt dan morgen.
Niemand verwacht dat Suriname Nederland kopieert. Onze omstandigheden zijn anders. Maar Nederland bewijst wel dat verandering mogelijk is wanneer een land besluit dat het oude systeem niet langer goed genoeg is.
Wanneer gaat Suriname eindelijk de omslag maken
Misschien moeten wij eindelijk stoppen met alleen maar praten over hoge benzineprijzen en beginnen met de veel moeilijkere vraag.
Waarom blijven wij een verkeerssysteem verdedigen dat ons steeds afhankelijker maakt van benzine?
Zolang wij massaal blijven rijden alsof brandstof onbeperkt en goedkoop is, zal uiteindelijk niet alleen het milieu betalen. Ook de Surinaamse automobilist betaalt mee aan onze afhankelijkheid.
En misschien wordt het tijd dat wij dat eindelijk erkennen.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
