Tijdens de behandeling van de begroting 2026 heeft DNA-lid Raghoenandan ernstige zorgen geuit over de verslechterende situatie binnen het Mungra Medisch Centrum (MMC).
Volgens de parlementariër staat de gezondheidszorg in West-Suriname onder zware druk door een tekort aan medisch specialisten, aanhoudende medicijntekorten en de toenemende financiële lasten waarmee patiënten worden geconfronteerd.
Volgens Raghoenandan vormt goede gezondheidszorg de basis van een gezonde en productieve samenleving. Hij waarschuwde dat falende zorg niet alleen gevolgen heeft voor individuele patiënten, maar ook de sociaaleconomische ontwikkeling van het land belemmert.
Tekort aan specialisten bedreigt continuïteit van zorg
Een belangrijk aandachtspunt is volgens het DNA-lid de onzekerheid rond de beschikbaarheid van specialistische zorg binnen het MMC.
Een aanzienlijk deel van deze zorg wordt verzorgd door Nederlandse specialisten, die hun reis- en verblijfskosten aanvankelijk zelf bekostigen.
De terugbetaling van deze kosten laat volgens Raghoenandan echter vaak zes maanden tot zelfs een jaar op zich wachten.
Ondanks hun inzet en betrokkenheid zouden meerdere specialisten inmiddels hebben aangegeven hun werkzaamheden te willen beëindigen vanwege deze langdurige vertragingen.
Hij waarschuwde dat het wegvallen van deze deskundigen grote gevolgen kan hebben voor de continuïteit van de specialistische zorg in West-Suriname.
Vragen over ontbreken van essentiële specialismen
Raghoenandan stelde daarnaast vragen aan de minister van Volksgezondheid over eerdere uitspraken dat er voldoende specialisten beschikbaar zouden zijn.
Volgens hem strookt die verklaring niet met de praktijk. Hij wees erop dat het Mungra Medisch Centrum al meer dan zes maanden zonder radioloog en nefroloog functioneert, terwijl beide specialismen essentieel zijn voor de behandeling van patiënten.
Waarschuwing voor gevolgen wegvallen nefrologische zorg
Bijzonder zorgwekkend noemt het DNA-lid het volledig wegvallen van de nefrologische zorg als gevolg van een beleidsbeslissing van het ministerie.
Volgens Raghoenandan lopen hierdoor honderden patiënten een verhoogd risico op ernstige niercomplicaties, met mogelijk dialysebehandelingen als gevolg. Hij omschreef de situatie als een dreigende humanitaire crisis die volgens hem onmiddellijke actie vereist.
Medicijntekorten en personeelstekort vergroten problemen
Naast het tekort aan specialisten wees Raghoenandan op de structurele tekorten aan medicijnen binnen verschillende specialistische afdelingen van het ziekenhuis.
Volgens hem kan kwalitatieve gezondheidszorg niet worden gegarandeerd wanneer essentiële medicamenten niet tijdig beschikbaar zijn.
Ook sprak hij zijn zorgen uit over de positie van ondersteunend personeel. Door het niet verlengen van tijdelijke arbeidscontracten dreigt volgens hem waardevolle kennis en ervaring verloren te gaan, terwijl de werkdruk voor het overblijvende personeel verder toeneemt.
Casus toont financiële druk op patiënten
Tijdens zijn bijdrage bracht Raghoenandan een concrete situatie onder de aandacht van De Nationale Assemblée om de financiële problemen van patiënten te illustreren.
Hij verwees naar een 65-jarige gepensioneerde schoonmaakster, verzekerd via de Basiszorgverzekering (BZV), die bij het MMC een openstaande medische schuld heeft van ruim SRD 234.000.
Volgens de parlementariër betaalt de vrouw maandelijks SRD 500 af, waardoor zij bijna 39 jaar nodig zou hebben om haar schuld volledig af te lossen. Hij noemde deze situatie onacceptabel en stelde dat kwetsbare burgers hierdoor onevenredig zwaar worden getroffen.
Oproep aan regering
Raghoenandan riep de regering op om met spoed maatregelen te treffen om de specialistische zorg binnen het Mungra Medisch Centrum veilig te stellen.
Daarnaast pleitte hij voor een structurele verbetering van de medicijnvoorziening, tijdige betaling van openstaande verplichtingen aan medisch specialisten en betere bescherming van patiënten tegen onhoudbare financiële lasten.
Volgens het DNA-lid is toegang tot kwalitatieve gezondheidszorg geen voorrecht, maar een fundamenteel recht dat voor iedere Surinamer gegarandeerd moet zijn, ongeacht inkomen of woonplaats.
