Enkele maanden geleden klonk er stevige taal vanuit het ministerie van Openbare Werken.
Eigenaars van percelen in Suriname die hun terrein laten vervallen zouden hard worden aangepakt. De boodschap was duidelijk. Wie zijn perceel of huis niet onderhoudt, zou de gevolgen voelen.
Daarbij werd zelfs gesproken over vergaande maatregelen tegen personen die hun eigendom jarenlang verwaarlozen.
Ook Surinamers die in Nederland wonen en hier huizen of percelen bezitten kregen via de media een duidelijke waarschuwing.
De indruk werd gewekt dat er eindelijk serieus zou worden opgetreden tegen de verloedering die op veel plaatsen zichtbaar is.
Veel inwoners verwelkomden dat geluid. Want laten we eerlijk zijn. Niemand wordt vrolijk van percelen die zijn veranderd in overwoekerde stukken grond of plekken waar afval zich opstapelt.
Veel tamtam maar weinig resultaat
Nu we maanden verder zijn, rijst echter de vraag wat er daadwerkelijk is gebeurd.
Wie door Paramaribo rijdt, ziet nog steeds dezelfde vervallen terreinen, dezelfde verwaarloosde woningen en dezelfde stukken grond die eerder op een vuilstortplaats lijken dan op particulier bezit.
Van een grote schoonmaakactie of een zichtbaar handhavingsbeleid is nauwelijks iets te merken.
Persoonlijk ken ik verschillende gevallen waarbij eigenaars al jarenlang in Nederland wonen terwijl hun eigendommen in Suriname langzaam wegrotten.
De omgeving ondervindt daar de gevolgen van, maar voor de eigenaren lijkt het nauwelijks een prioriteit. Zij zitten comfortabel in Nederland terwijl buurtbewoners dagelijks tegen de verloedering aankijken.
Minder bluffen meer handhaven
Dit is opnieuw een klassiek voorbeeld van een overheid die veel lawaai maakt maar uiteindelijk weinig laat zien. Grote aankondigingen halen de nieuwssites, maar burgers beoordelen beleid uiteindelijk op resultaten.
Als de overheid werkelijk vindt dat vervuilde en verwaarloosde percelen een probleem vormen, dan moet zij dat bewijzen met concrete acties.
Niet door stoere uitspraken te doen, maar door daadwerkelijk te handhaven. Paramaribo heeft geen behoefte aan meer waarschuwingen, dreigementen en persconferenties.
De stad heeft behoefte aan een overheid die doet wat zij belooft. Want uiteindelijk maken daden indruk, niet woorden.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
