Er is al jaren een bekend verschijnsel waar veel Surinamers over praten, vaak achter gesloten deuren.
Sommige mensen die in Nederland wonen en afhankelijk zijn van een bijstandsuitkering, komen tijdens hun vakantie naar Suriname en presenteren zich als succesvolle ondernemers of zakenlieden.
Ze huren met geleend geld een dure auto, logeren in een chique hotel, trakteren royaal, dragen opvallende merkkleding en dikke gouden kettingen en vertellen verhalen over hun zogenaamd succesvolle leven in Europa.
Dat fenomeen is op zichzelf niet nieuw. Vrijwel iedereen kent wel voorbeelden.
Wat minder vaak wordt besproken, is de vraag waarom sommige mensen dit doen. Juist dat aspect vind ik interessanter dan de schijnvertoning zelf.
De zoektocht naar erkenning
Naar mijn mening draait dit gedrag vaak om iets veel menselijker dan geld. Het gaat om erkenning, waardering en respect. In Nederland kan iemand zich onzichtbaar voelen.
Niet omdat een bijstandsuitkering iemand minder waard maakt als mens, maar omdat veel mensen hun eigenwaarde koppelen aan status, carrière en financieel succes.
Wie jarenlang het gevoel heeft niet mee te tellen, kan een flinke deuk oplopen in het zelfvertrouwen.
Men voelt zich soms een nummer in een groot systeem. De behoefte ontstaat dan om ergens anders alsnog bewondering te krijgen. Voor sommigen wordt Suriname die plek.
Tijdens een vakantie is het relatief eenvoudig om een ander beeld neer te zetten. Een paar weken luxe lijken indrukwekkend voor mensen die niet weten hoe de dagelijkse werkelijkheid eruitziet.
Daardoor ontstaat de mogelijkheid om tijdelijk een identiteit aan te nemen die meer aanzien oplevert.
De waarheid haalt de schijn vaak in
Het opmerkelijke is dat respect dat gebaseerd is op uiterlijk vertoon meestal niet lang standhoudt. Uiteindelijk waarderen mensen authenticiteit veel meer dan opgepoetste verhalen.
Wie eerlijk vertelt hoe zijn leven werkelijk verloopt, krijgt vaak meer respect dan iemand die voortdurend probeert indruk te maken.
Ik denk daarom dat het probleem niet de Nederlandse bijstandsuitkering is. Daar hoeft niemand zich voor te schamen. Het echte probleem ontstaat wanneer mensen geloven dat ze een ander moeten zijn om waardering te krijgen.
Werkelijk respect ontstaat niet door dure auto’s, grootspraak of een tijdelijke show.
Het ontstaat wanneer iemand zichzelf durft te zijn, ongeacht zijn inkomen, woonwijk of maatschappelijke positie.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
