Het debat over het vertrek van Surinaamse leerkrachten naar Nederland laait regelmatig op. Vaker worden allerlei argumenten aangevoerd waarom een onderwijsgevende beter in Suriname zou kunnen blijven.
Er wordt gewezen op de hoge kosten van levensonderhoud in Nederland, de werkdruk, het drukke verkeer en de uitdagingen van het wonen in een vreemd land.
Dat zijn allemaal punten die bespreekbaar zijn.
Maar wie eerlijk naar de feiten kijkt, kan niet om een andere werkelijkheid heen.
De realiteit is namelijk dat een leerkracht in Nederland in veel gevallen een inkomen verdient waarmee hij of zij een zelfstandig bestaan kan opbouwen.
Een onderwijsgevende kan er vaak een hypotheek krijgen voor de aankoop van een woning, een auto leasen of financieren en daarnaast geld opzijzetten voor ontspanning.
Voor velen behoort een vakantie naar het buitenland minstens één keer per jaar tot de mogelijkheden. Dat zijn geen uitzonderingen, maar zaken die voor een groot deel van de beroepsgroep bereikbaar zijn.
Financiële zelfstandigheid als groot verschil
Misschien nog belangrijker is dat veel leerkrachten in Nederland niet afhankelijk hoeven te zijn van een levenspartner om financieel rond te komen.
Een eigen inkomen biedt de mogelijkheid om zelfstandig beslissingen te nemen over wonen, sparen en de toekomst. Die financiële onafhankelijkheid geeft rust en zekerheid.
In Suriname ziet de situatie er voor veel onderwijsgevenden helaas anders uit. Tal van leerkrachten werken met grote toewijding en verantwoordelijkheid, maar kunnen ondanks hun inzet nauwelijks vooruitkomen.
Voor velen blijft het kopen van een eigen woning een verre droom en zijn grote investeringen vrijwel onbereikbaar.
Tijd voor een eerlijke discussie
Dat is geen verwijt aan de leerkrachten zelf, maar een signaal dat er structureel iets mis is. Een samenleving die haar leraren waardeert met woorden maar hen onvoldoende perspectief biedt, torpedeert uiteindelijk haar eigen toekomst.
Het moet daarom eens hardop worden gezegd. Zolang een aanzienlijk deel van de Surinaamse leerkrachten niet eens een fractie kan realiseren van wat hun collega’s in Nederland kunnen opbouwen, zal de aantrekkingskracht van vertrek blijven bestaan.
Dat is geen gebrek aan vaderlandsliefde. Het is vaak een rationele keuze voor zekerheid, ontwikkeling en een menswaardig toekomstperspectief.
En juist dat gegeven zou iedereen die het onderwijs een warm hart toedraagt, zorgen moeten baren.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
