De vertrekhal op luchthaven Zanderij puilen wekelijks uit van de loodzware koeltassen vol bevroren pom, roti en pasteitjes.
Je vraagt je bijna af of er aan de andere kant van de oceaan een acute hongersnood is uitgebroken.
Niets is minder waar, want kennissen in Nederland vertellen mij regelmatig dat onze Surinaamse keuken daar tegenwoordig op zowat elke straathoek in de schappen ligt.
Waarom riskeren reizigers dan toch urenlange vluchten met smeltend voedsel in hun bagage als alles aan de overkant gewoon te koop is?
Smaakbeleving versus gemak
Hoewel supermarkten en toko’s in Nederland beweren dat ze elk tropisch product in huis hebben, hoor ik van migranten dat de smaak vaak achterblijft.
Verse ingrediënten rechtstreeks uit de Surinaamse grond bezitten een authenticiteit die de geïmporteerde versies in de Nederlandse koelcellen missen. De drang naar die echte smaak van thuis is zo groot dat de vrieskoffertrend op sociale media explodeert met handleidingen om eten ijskoud te houden.
Critici discussiëren online over de risico’s voor de voedselveiligheid en vinden de overvolle koffers overdreven, zeker nu de gestegen verzendkosten voor postpakketten het lokale kopen stimuleren. Toch wint de nostalgie het nog altijd van de pure logica.
Een traditie van nostalgie
Dit fenomeen draait dan ook niet om een feitelijk tekort aan ingrediënten in Europa. Het sjouwen met eten is een hardnekkige gewoonte uit de tijd van schaarste, die nu vooral draait om emotionele waarde.
Waar de jongere generatie in Nederland kiest voor het gemak van de lokale supermarkt, verlangt de oudere generatie juist naar de herkomst.
Een maaltijd bereid met producten uit het moederland biedt een verbondenheid die geen enkele buitenlandse winkel kan nabootsen.
Neem jij eten mee uit Suriname vanwege de schaarste, of puur omdat het echt uit ons land komt?
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur, columniste en kunstenares.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
