“Media stellen te weinig kritische vragen over Surinaamse luchtvaart”

Criticus Romeo Stienstra heeft stevige kritiek geuit op de wijze waarop delen van de media verslag doen van de situatie binnen de Surinaamse luchtvaartsector.

Volgens hem hebben verschillende mediakanalen hun rol als kritische controleurs van de macht ingeruild voor die van “doorgeefluiken van politiek geprogrammeerde informatie”.

Media creëren beeld dat alles onder controle is

Volgens Stienstra worden berichten zodanig geformuleerd dat de indruk ontstaat dat de regering de problemen binnen de luchtvaartsector onder controle heeft en dat Suriname zogenaamd “weer op de goede weg” zou zijn.

Hij stelt echter dat de werkelijkheid anders is zodra er kritisch wordt doorgevraagd naar de structurele problemen waarmee de sector kampt.

EU-blacklisting draait volgens Stienstra niet om apparatuur

De criticus benadrukt dat de EU-blacklisting van Suriname volgens hem niet draait om apparatuur die wel of niet aanwezig is op luchthaven Johan Adolf Pengel International Airport.

Volgens Stienstra liggen de oorzaken dieper en gaat het vooral om structurele tekortkomingen op het gebied van toezicht, regelgeving, certificering, handhaving en naleving van internationale ICAO-standaarden.

Hij stelt dat het vooral gaat om de geloofwaardigheid en het functioneren van de luchtvaartautoriteit en het vermogen van de staat om duurzaam en onafhankelijk toezicht te houden op de sector.

Zichtbare verbeteringen lossen fundamentele crisis niet op

Stienstra is van mening dat het plaatsen van apparatuur en het voeren van gesprekken niet automatisch de fundamentele problemen oplossen die volgens hem hebben geleid tot de internationale kritiek op Suriname.

Volgens hem wordt in de berichtgeving te veel nadruk gelegd op “zichtbare verbeteringen”, terwijl de structurele hervormingen volgens hem uitblijven.

Hij wijst erop dat internationale missies niet alleen komen om vooruitgang vast te stellen, maar juist ook om de diepte van de crisis binnen de sector te beoordelen.

Kritiek op presentatie van ontwikkelingen binnen SLM

Ook over de situatie bij Surinam Airways, beter bekend als de SLM, uit Stienstra kritiek.

Volgens hem wordt de benoeming van meerdere managers en onderdirecteuren gepresenteerd alsof sprake zou zijn van een grote bestuurlijke hervorming, terwijl een vergelijkbare managementstructuur volgens hem in het verleden reeds bestond.

Hij stelt dat het tijdelijk samenbrengen van functies onder één persoon eerder het gevolg was van bestuurlijke problemen en politieke inmenging binnen dezelfde bestaande structuur.

Vragen over terugkeer oud-management en externe ondersteuning

De criticus plaatst daarnaast vraagtekens bij het opnieuw aantrekken van voormalige functionarissen die eerder deel uitmaakten van de leiding van de luchtvaartmaatschappij.

Volgens hem roept dit vragen op over de effectiviteit van de huidige aanpak en de mate waarin daadwerkelijk sprake is van vernieuwing.

Ook de ondersteuning vanuit Brazilië op het gebied van routeplanning en commerciële begeleiding ziet Stienstra niet als een teken van kracht, maar eerder als een aanwijzing dat interne expertise binnen de maatschappij is uitgehold.

Oproep tot meer financiële transparantie

Verder vraagt Stienstra aandacht voor de financiële transparantie rond de luchtvaartmaatschappij. Hij verwijst daarbij naar eerdere uitspraken over mogelijke ondersteuning vanuit Grassalco en stelt dat gecontroleerde jaarrekeningen nodig zijn om duidelijkheid te verschaffen.

Volgens hem blijft onduidelijk in hoeverre staatsmiddelen of andere indirecte constructies worden ingezet om de maatschappij operationeel te houden.

Kritische vragen blijven onbeantwoord

Tot slot stelt Stienstra dat belangrijke vragen over de toekomst van de nationale luchtvaartmaatschappij volgens hem onvoldoende worden gesteld.

Hij noemt onder meer vragen over de schuldenlast, operationele verliezen, marktaandeel, herstelcapaciteit en de langetermijnstrategie van de maatschappij.

Volgens de criticus zou juist een kritische pers deze onderwerpen blijvend aan de orde moeten stellen in plaats van genoegen te nemen met politieke verklaringen en geregisseerde persmomenten.