Wanneer VHP-parlementariër Cedric van Samson zegt dat de huidige “rust” in Suriname vooral komt doordat de mensen die vroeger chaos veroorzaakten nu zelf regeringsmacht hebben, raakt hij een gevoelige snaar. Want eerlijk gezegd: veel Surinamers voelen die zogenaamde rust helemaal niet.
Wat men vandaag “rust” noemt, lijkt eerder politieke stilte, selectieve verontwaardiging en strategisch zwijgen.
Tijdens de vorige regeerperiode hoefde volgens velen inderdaad maar “een rat in een hoek te puffen” en voormalig president Chandrikapersad Santokhi kreeg de volle lading.
Protesten, livestreams, straatvideo’s, boze commentaren en dagelijkse politieke analyses overspoelden sociale media. Alles werd uitvergroot. Alles was crisis. Alles was reden voor nationale verontwaardiging.
Maar vandaag?
Vandaag liggen complete woongebieden wekenlang onder water. Burgers kampen met gezondheidsproblemen. Duizenden mensen worden getroffen door het Chikungunya-virus.
Mensen wachten op basisvoorzieningen. Instellingen raken verwikkeld in schandalen. En toch blijft het opvallend stil vanuit exact dezelfde groepen die vroeger het luidst schreeuwden dat het land kapotging.
Dat roept een ongemakkelijke vraag op: ging het vroeger werkelijk om het belang van het volk, of gewoon om politieke positionering?
Selectieve woede is ook hypocrisie
Het grootste probleem in Suriname is niet alleen slecht bestuur. Het is de hypocrisie waarmee politieke supporters omgaan met nationale problemen.
Wanneer jouw politieke tegenstander regeert, is elk probleem een nationale ramp. Maar zodra jouw eigen mensen aan de macht zijn, wordt alles plots genuanceerd, stilgezwegen of goedgepraat.
Dan veranderen activisten ineens in verdedigers.
Critici veranderen in woordvoerders.
En mensen die vroeger dagelijks “wakker worden” riepen, slapen nu opvallend diep.
Ondertussen verandert er voor de gewone burger bitter weinig.
De realiteit op straat is alles behalve rustig
Mensen die zeggen dat het rustig is in Suriname, moeten misschien eens uit hun politieke bubbel stappen.
Vraag het aan bewoners van gebieden die al weken onder water liggen.
Vraag het aan zieken die wachten op een functionerende gezondheidszorg.
Vraag het aan burgers die zien hoe instanties telkens opnieuw in schandalen belanden.
Vraag het aan jongeren die hun toekomst steeds onzekerder zien worden.
Rust betekent niet dat mensen tevreden zijn.
Soms betekent stilte gewoon dat mensen moe zijn.
Moe van politiek theater.
Moe van propaganda.
Moe van teleurstellingen.
Suriname heeft geen stilte nodig, maar eerlijkheid
Het land heeft geen behoefte aan kunstmatige rust waarbij problemen onder het tapijt worden geschoven omdat de “juiste mensen” nu regeren.
Suriname heeft behoefte aan consequentie.
Aan eerlijke kritiek – ongeacht wie regeert.
Aan leiders en supporters die dezelfde energie behouden wanneer hun eigen politieke kamp fouten maakt.
Want als kritiek alleen bestaat wanneer de tegenpartij regeert, dan is het geen strijd voor het volk. Dan is het gewoon politiek opportunisme.
En misschien is dát vandaag het grootste probleem van Suriname: niet de stilte van de oppositie, maar het zwijgen van degenen die vroeger beweerden de stem van het volk te zijn.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
