De recente commotie rond de uitgifte van omvangrijke stukken land in Kabalebo legt opnieuw een pijnlijk patroon bloot in de Surinaamse politiek: beloften worden gedaan, maar zelden consequent nagekomen.
De kwestie, aangekaart in De Nationale Assemblée door parlementariër Iona Edwards, raakt aan fundamentele vragen over bestuur, transparantie en respect voor lokale gemeenschappen.
Wat deze situatie extra schrijnend maakt, is dat zij niet op zichzelf staat. Het is een herhaling van een bekend scenario waarin economische belangen, politieke druk en gebrek aan duidelijke regie samenkomen.
De kloof tussen beleid en praktijk
Officieel beleid stelt dat primaire bossen beschermd moeten blijven en dat ontbossing in kwetsbare gebieden wordt tegengegaan.
Tegelijkertijd wijzen signalen erop dat via omwegen – zoals tussenpersonen en constructies met derden – alsnog toegang wordt verleend tot grote stukken bosgebied.
Wanneer zulke praktijken plaatsvinden, ondermijnen zij niet alleen het vertrouwen in de overheid, maar ook de geloofwaardigheid van eerder uitgesproken standpunten.
De vraag dringt zich op: is er sprake van beleidsinconsistentie, of van een bewuste keuze om economische ontwikkeling boven ecologische en sociale belangen te plaatsen?
Inheemse rechten als sluitpost
Misschien nog zorgwekkender is het structurele gebrek aan consultatie met de inheemse gemeenschappen in het gebied. Kabalebo is geen leeg stuk grond; het is leefgebied, cultuurdrager en bestaansbasis voor generaties.
Het negeren van inspraak in dergelijke kwesties is niet slechts een bestuurlijke omissie, maar raakt aan fundamentele rechten.
In een tijd waarin wereldwijd meer nadruk wordt gelegd op Free, Prior and Informed Consent (FPIC), lijkt Suriname moeite te hebben om deze principes daadwerkelijk te verankeren in beleid en praktijk.
De schaduw van economische belangen
De betrokkenheid van mennonitische landbouwgroepen – al dan niet via bedrijven en tussenpersonen – voegt een extra dimensie toe aan het debat. Hun komst wordt vaak gekoppeld aan grootschalige landbouwontwikkeling en potentiële economische groei.
Maar deze belofte van vooruitgang roept tegelijkertijd vragen op: voor wie is deze ontwikkeling bedoeld, en tegen welke prijs?
Als lokale gemeenschappen zich buitengesloten voelen en natuurlijke hulpbronnen onder druk komen te staan, dreigt economische groei een leeg begrip te worden.
Een overheid zonder regie?
Dat eerdere toezeggingen om uitgegeven gronden terug te vorderen nog niet zijn uitgevoerd, versterkt het beeld van een overheid die worstelt met consistent beleid en effectieve uitvoering.
Het Ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij speelt hierin een centrale rol, maar lijkt onvoldoende transparantie te bieden over de huidige stand van zaken.
Wanneer tegelijkertijd nieuwe afspraken worden gemaakt met partijen die grootschalige landbouwprojecten faciliteren, ontstaat de indruk dat beleid niet alleen traag wordt uitgevoerd, maar mogelijk ook wordt ingehaald door nieuwe belangen.
Tijd voor duidelijke keuzes
De situatie in Kabalebo vraagt om meer dan politieke discussie; zij vereist duidelijke keuzes. Wil Suriname inzetten op duurzame ontwikkeling, dan moeten beleid en uitvoering in lijn zijn met elkaar. Dat betekent transparantie, respect voor lokale gemeenschappen en consequente handhaving van gemaakte afspraken.
Zonder deze elementen dreigt het vertrouwen in de overheid verder af te brokkelen en blijven conflicten zoals deze zich herhalen.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via info@gfcnieuws.com of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
