Wat momenteel als economische daadkracht wordt gepresenteerd, is in werkelijkheid een oud en risicovol patroon in een nieuw jasje.
De regering Simons-Rusland lijkt in hoog tempo te kiezen voor een strategie die Suriname eerder in zware crises heeft gestort: lenen en dat verkopen als vooruitgang.
Volgens signalen uit de economische hoek is in korte tijd een schuldenlast opgebouwd die elke vorm van voorzichtig financieel beheer tegenspreekt. Dat is geen teken van kracht, maar van afhankelijkheid.
Schuld is geen inkomstenbron
Het meest zorgwekkende is niet alleen de omvang van de leningen, maar de manier waarop deze worden gepresenteerd. Geleend geld wordt impliciet neergezet als een vorm van opbrengst, alsof het een verdienste is in plaats van een verplichting.
De realiteit is eenvoudiger en harder: elke dollar die vandaag wordt geleend, moet morgen worden terugbetaald – met rente.
Dat betekent dat de rekening onvermijdelijk bij de samenleving terechtkomt. Niet bij beleidsmakers, maar bij burgers die straks geconfronteerd worden met hogere lasten, minder voorzieningen en beperkte economische ruimte.
Cijfers die reden tot zorg geven
Wanneer de staatsschuld in korte tijd miljarden stijgt, is dat geen technisch detail, maar een alarmsignaal. Het is een indicatie dat de financiële basis van het land onder druk staat. Toch wordt deze ontwikkeling verpakt in termen van “strategisch beleid” en “financiële optimalisatie”.
Dat is geen uitleg, maar framing. Geen transparantie, maar taalgebruik om de ernst te verhullen.
Transparantie ontbreekt waar die cruciaal is
Minstens zo problematisch is het gebrek aan openheid. Grote bedragen worden aangetrokken en toegewezen, maar een heldere verantwoording blijft uit. Waar wordt het geld precies aan besteed? Wat zijn de voorwaarden? Wat zijn de risico’s?
Zonder duidelijke antwoorden blijft het volk achter met aannames en halve informatie. En dat ondermijnt niet alleen vertrouwen, maar ook de legitimiteit van het beleid.
Een herhaling van oude fouten
Suriname kent de gevolgen van dit soort beleid. Het is geen theoretisch risico, maar een historisch bewezen patroon: schulden worden opgebouwd onder het mom van ontwikkeling, waarna de economie vastloopt en de samenleving de prijs betaalt.
Dat deze koers opnieuw wordt ingezet, roept fundamentele vragen op. Is er werkelijk niets geleerd van het verleden? Of wordt er bewust gekozen voor korte termijn oplossingen met lange termijn gevolgen?
Bestuur of misleiding?
Wanneer stijgende schulden worden gepresenteerd als vooruitgang, ontstaat er een gevaarlijke verschuiving. Dan wordt beleid niet langer gestuurd door realiteit, maar door perceptie. En dat is waar bestuur overgaat in misleiding.
Een regering die meer leent in maanden dan anderen in jaren, kan dat niet verkopen als succes zonder de intelligentie van haar burgers te onderschatten.
De toekomst staat op het spel
Dit is geen abstract debat over cijfers en begrotingen. Dit gaat over de toekomst van Suriname. Over de ruimte die het land straks nog heeft om te investeren, te ontwikkelen en te groeien.
Elke onverantwoorde lening verkleint die ruimte. Elke onduidelijke beslissing vergroot het risico.
Wat nu gebeurt, vraagt geen applaus, maar scherpe controle. Geen politieke verdediging, maar maatschappelijke waakzaamheid. Want schuldenpolitiek zonder transparantie is geen strategie – het is gokken met de toekomst van een land.
En Suriname kan zich die gok niet veroorloven.
N. Mohari
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
