Terwijl andere landen hun U-17 teams met trots naar de WK-kwalificatiewedstrijden in Honduras zonden, bleven onze jongens thuis. Niet door gebrek aan talent.
Niet door gebrek aan toewijding van onze jongens. Maar door het structurele, beschamende falen van de Surinaamse Voetbal Bond (SVB).
Wat zich de afgelopen weken afspeelde is niet zomaar een organisatorische blunder. Het is een systematische verkrachting van dromen, een bewuste vernedering van jonge talenten, en een internationale schande die ons land jaren zal achtervolgen.
Drie maanden training, nachtmerrie in een week
Dertig jonge voetballers trainden drie maanden lang in Suriname. Twee keer per week offers brengen, dromen koesteren. Hun doel? Suriname vertegenwoordigen bij de CONCACAF WK-kwalificatie in Honduras (3-12 februari 2026).
Maar de SVB had andere plannen. Of beter gezegd: geen plan.
Terwijl deze jongens zich in het zweet trainden, werden parallel daaraan diasporaspelers in Nederland gescout. Daarover was er geen officiële communicatie vanuit de SVB naar de selectie hier, geen enkele transparantie. Alleen geruchten die drie weken voor vertrek binnendruppelden.
Op 29 januari kwamen 15 spelers uit Nederland aan voor de training. Pas de dag ervoor hoorden de Surinaamse jongens wie er geselecteerd waren, slechts 6 van de 30.
Vierentwintig Surinaamse jongens, die vier maanden alles gaven, werden als oud vuil aan de kant gezet. Geen openheid, geen respect. Alleen teleurstelling.
Geen enkele poging tot teamvorming
Vanaf de aankomst op Zanderij van de 15 jongens uit Nederland is er GEEN ENKELE poging gedaan om een team te vormen van de spelers uit Nederland en de Surinaamse spelers.
In het Queens Hotel logeerden de Nederlandse spelers. De Surinaamse jongens thuis. Toen gevraagd werd of de jongens niet samen konden verblijven om écht een team te worden, was het antwoord glashelder: “Nee, dat kan niet.”
In de vijf dagen dat de jongens uit Nederland hier waren, waren er naast de trainingen geen gezamenlijke activiteiten. Geen teambuilding. Geen teach-in of gesprek met de ouders. NIETS. Dit, in tegenstelling tot wat Dhr. Abdoelgafoer beweerde tijdens zijn verhaal bij Bakana Torie.
De klap: “Jullie kunnen niet spelen”, een dag voor vertrek
Op maandagavond 2 februari, bij de laatste training voor vertrek, kwam de volgende mokerslag. Aan het eind van die training krijgen zeven van de vijftien Nederlandse jongens te horen dat ze door een administratieve fout van de SVB niet op de FIFA-lijst stonden en dus niet konden spelen en niet konden meereizen. Dat verklaarde dat er plotseling jongens uit de Surinaamse selectie uitgenodigd waren voor die training.
Een administratieve blunder. Geen gevecht!
Laat het even doordringen: jongens afgereisd uit Nederland om met trots Suriname te vertegenwoordigen, daarvoor hun clubwedstrijden in Nederland lieten schieten, ouders die meereisden en kosten maakten. Dromen die verbrijzeld werden door incompetentie en onverschilligheid, een zogenoemde “administratieve fout”
Eén speler schopte uit pure frustratie tegen een vuilnisbak. Begrijpelijk! Menselijk! Verdriet en teleurstelling werd geuit via verbale agressie. Het lukte ouders om de jongens gescheiden te houden en kalm te krijgen, waardoor het niet uitliep op een gevecht. Dus geen letterlijk gevecht zoals op social media verspreid werd om eigen blunders te verhullen.
Heel laf van Dhr. Abdoelgafoer dat hij dit incident gretig aangrijpt en afschildert als “buitensporig gedrag” van zestienjarige jongens. Alsof Abdoelgafoer, eindverantwoordelijk voor de jeugdselecties in Suriname, alle andere internationale vertegenwoordigingen van selecties vlekkeloos laat verlopen.
Intimidatie in militair uniform
Die maandagavond na de training waar gemeld werd dat 7 jongens niet mee konden, gingen twee bestuursleden, Dhr. Mankoe en Dhr. Samuel, naar het hotel waar de diasporajongens verbleven. Er werd overeenstemming bereikt: alle jongens zouden meereizen, ook degenen die door de “administratieve fout” niet konden spelen.
Een sprankje hoop. Een kans op herstel.
Maar de volgende ochtend, 3 februari, bijkans twee uur voor vertrek, verscheen Samuel opnieuw in het hotel. In militair uniform. Hij vroeg de begeleider om de jongens apart te spreken en sprak hen vervolgens op intimiderende wijze toe: “Wie er niet meer mee wil, moet NU opstaan!”
Jongens van 16 jaar. Geïntimideerd door een bestuurslid in legerkleding. Ze stonden stuk voor stuk op. De jongens belden hun ouders. De beslissing was snel genomen: niemand gaat meer. Alle vertrouwen in de SVB was totaal weg.
Ook de begeleider die met de jongens uit Nederland was meegereisd hield het voor gezien. Die was namelijk kort daarvoor door Mankoe gebeld en beledigd. Ook hij verloor alle vertrouwen.
De tickets werden snel omgeboekt door de SVB. Frappant dat er toen plotseling wél snel gehandeld werd. Die middag vlogen de jongens terug naar Nederland.
De jongens van de Surinaamse selectie kregen een telefoontje: “De reis gaat niet door.” Daarna: stilte. Geen uitleg. Geen excuses. Niets!
Wat nu volgt: Internationale schande
Suriname heeft niet deelgenomen aan de CONCACAF U-17 WK-kwalificatie. De consequenties?
• Mogelijk twee jaar schorsing door de FIFA voor het U-17 team
• Internationale schande in de hele CONCACAF-regio en bij de clubs uit Nederland waar de diasporajongens vandaan kwamen
• Verwoeste dromen van tientallen jonge voetballers, zowel uit Suriname als uit Nederland
• Beschadigde reputatie van Suriname als sportland
En waardoor? Door administratieve blunders, gebrek aan checks and balances, gebrek aan communicatie en intimidatie door bestuursleden die geen moment enige vorm van empathie toonden, noch oplossend vermogen.
De vragen die beantwoord moeten worden
Aan de SVB, aan Dhr. Mankoe, aan Dhr. Samuel, aan Dhr. Abdoelgafoer:
1. Waarom was er geen duidelijke communicatie over het selectieproces?
2. Waarom werd er niets gedaan om een team te vormen uit Nederlandse en Surinaamse spelers?
3. Waarom stonden zeven spelers niet op de FIFA-lijst? Wie is eindverantwoordelijk voor deze “administratieve fout”?
4. Waarom vond de heer Samuel het nodig om 16-jarige jongens te intimideren?
5. Waarom werd er geen enkele poging gedaan om het vertrouwen te herstellen en de reis alsnog door te laten gaan?
Hoe lang nog?
Dit is niet de eerste keer. Dit is geen incident. Dit is een patroon van incompetentie, arrogantie en minachting voor onze jonge sporters.
De SVB heeft gefaald. Structureel. Beschamend. Onvergeeflijk.
De vraag aan elke Surinamer die dit leest: Hoe lang tolereren wij dit nog?
Hoeveel talenten moeten nog vernietigd worden? Hoeveel dromen moeten nog kapotgemaakt worden?
Hoeveel internationale schande moeten we nog over ons heen laten komen?
De echte slachtoffers
• Dertig jongens in Suriname die vier maanden alles gaven
• Vijftien jongens uit Nederland die hun clubs verlieten om Suriname te vertegenwoordigen
• Ouders die investeerden in de droom van hun kinderen
Hun dromen zijn vertrapt. Door incompetentie. Door intimidatie. Door een voetbalbond die zijn naam niet waardig is.
Een oproep tot actie
Het is tijd voor verantwoording. Het is tijd voor consequenties. Het is tijd voor structurele vernieuwing.
De SVB moet nu rekenschap afleggen. En we moeten nu een voetbalbond bouwen die onze jonge talenten respecteert, ondersteunt en waardeert.
Anders blijven we dit verhaal herhalen. Keer op keer op keer.
Genoeg is genoeg.
R. Mijnals
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
