Waar heeft Rusland ooit gewerkt dat hij zoveel geld heeft? Hoe komt het dat een Surinaamse ambtenaar zo kan opscheppen over zijn geld? Is dat het nieuwe normaal van de Surinaamse politicus? En dat in tijden van crisis?
Waarom betaalt hij de tickets en hotelkosten niet gewoon terug. Allemaal interessante vragen.
In het hart van de Surinaamse democratie, het parlement – het huis van het volk – staat een vicepresident op en verandert het in een podium voor persoonlijke pronkzucht.
Gregory Rusland, leider van de NPS en vicepresident in de NDP-NPS coalitie, schept op over zijn rijkdom, zijn gratis business class-reizen de wereld rond, en hoe ‘geweldig’ hij wel niet is.
Dit is geen toespraak van een staatsman; dit is de clowneske vertoning van een man die de Surinaamse politiek reduceert tot een goedkope realityshow.
Het is belachelijk, vernederend en een keihard bewijs van hoe diep de NPS is gezonken. Ooit een bastion van integriteit, is de partij nu een lachertje, een vazal van de NDP, geleid door figuren die bluffen om hun leegte te maskeren. Dit is geen incident; het is het symptoom van een terminale verval.
Rusland reist en het arme volk betaalt
Laten we de feiten niet verbloemen. Tijdens een recente parlementaire zitting, te midden van debatten over economische crisis en armoede, koos Rusland ervoor om te pochen.
“Ik reis de wereld rond in business class, gratis en voor niks, als ik dat wil”, dit is wat hij ongeveer zei, terwijl hij zijn rijkdom etaleerde als een trofee. Dit in een land waar velen worstelen met basisbehoeften, waar inflatie bijt en werkloosheid stijgt.
Zijn woorden waren niet alleen ongepast; ze waren een klap in het gezicht van elke Surinamer die rekent op leiders met empathie en intellect.
Rusland’s optreden onthult een diepe crisis in stijl, intellect en ethiek binnen de NPS. Waar is de verfijnde retoriek gebleven?
Waar de focus op beleid? Vervangen door opschepperij, een tactiek die meer past bij een straathandelaar dan bij een vice-president.
Er is geen begroting maar Rusland kan wel opscheppen en reizen
De NPS, ooit een pijler in de Surinaamse politieke geschiedenis, heeft een roemrijk verleden. Opgericht in 1946, stond ze voor sociale gerechtigheid, democratie en herstel na koloniaal en militair bewind.
Onder leiders als Ronald Venetiaan, president van 1991-1996 en 2000-2010, belichaamde de partij principes: transparantie, economische stabiliteit en verzoening. Venetiaan navigeerde Suriname door turbulente tijden, herstelde de munt en vocht tegen corruptie.
Hij zou zich diep schamen voor dit spektakel. Maar onder Rusland is de NPS gedegradeerd tot een vazal, een lakei van de NDP. De coalitie met de NDP – een partij doortrokken van schandalen – heeft de NPS haar ziel gekost.
In ruil voor machtsposities, zoals het vice-presidentschap, buigt de NPS voor de NDP’s agenda, inclusief dubieuze hervormingen en protectionisme.
Laatste adem van de NPS op haar sterfbed
Politieke observeerders voorspellen al jaren het einde van de NPS als relevante kracht. Ze noteren een gestage daling: van een partij met intellectuele zwaargewichten tot een club van nietsnutten, afhankelijken en meelopers.
Rusland belichaamt dit verval. Zijn bluf en publiekelijke opschepperij – opschepperij over rijkdom in een arm land – is geen kracht, maar een masker voor incompetentie.
Het parlement, bedoeld als forum voor volkswelzijn, wordt misbruikt voor ego-streling. Dit niveau van aanstellerij toont aan hoe laag de ethiek is gedaald: rijkdom als maatstaf voor leiderschap, in plaats van dienstbaarheid. De NPS, ooit synoniem met ruggengraat, is nu een schim, afhankelijk van NDP’s gunsten om te overleven.
Venetiaan, een NPS-icoon, stond voor nederigheid en dienstbaarheid; hij zou walgen van deze coalitie. Maar de huidige NPS-top, inclusief Rusland, kiest voor opportunisme. Nu, in deze regering, importeren ze die mentaliteit: pochen in plaats van presteren.
Dit gedrag heeft bredere gevolgen. Het erodeert het vertrouwen in de politiek. Jongeren zien leiders als Rusland en denken: is dit ons voorbeeld? Rijkdom etaleren terwijl het volk lijdt? Het parlement verliest zijn heiligheid, gereduceerd tot een arena voor persoonlijke parades.
Internationale partners, zoals de IMF en de EU, kijken met argwaan: hoe serieus neem je een regering waar vice-presidenten opscheppen over privileges?
De NPS’s daling symboliseert een groter probleem in de Surinaamse politiek: de triomf van ego over ethiek, van bluf over beleid.
Conclusie
Een vicepresident die zichzelf verheerlijkt en lak heeft aan het arme volk, zegt genoeg.
De NPS moet zich herbezinnen: terug naar Venetiaans principes, weg van NDP’s invloed. Surinaamse burgers en vooral NPS-ers moeten van Rusland eisen: stop de pocherij, focus op vooruitgang en treedt anders af.
Rusland’s parlementaire pronkzucht is een schande die de NPS blootlegt als een vervallen relikwie, een vazal zonder ruggengraat. Surinamers, verwerp deze farce.
Eis leiders met intellect en ethiek, niet bluffers. Anders blijft onze politiek een circus, en verliest de NPS voorgoed haar plaats in de geschiedenis. De tijd voor opschepperij is voorbij; tijd voor echte hervorming, of uitsterven.
Dr. Ashwin Ramcharan RO
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
