Surinaamse ‘hardhandige opvoeding’ schaadt kinderen ernstig en langdurig

In Suriname is de zogenaamde ‘hardhandige opvoeding’, waarbij kinderen fysiek worden gestraft, nog steeds een veelvoorkomende methode.

Wat door velen wordt gezien als een manier om ‘karakter’ te kweken, blijkt volgens wetenschappelijk onderzoek echter zeer schadelijke en langdurige gevolgen te hebben voor de mentale gezondheid en de hersenontwikkeling van kinderen.

Internationale studies tonen consistent aan dat fysieke straffen nooit gunstig zijn en altijd negatieve effecten hebben.

Neurologische gevolgen en risico’s

Tientallen jaren van onderzoek leggen een direct verband tussen fysieke straffen en een slechtere fysieke en mentale gezondheid.

Dit omvat een verhoogd risico op angststoornissen, depressie, gedragsproblemen en een lagere cognitieve ontwikkeling.

Een recent longitudinaal onderzoek van de Florida State University, gepubliceerd in Biological Psychiatry: Cognitive Neuroscience and Neuroimaging, gaat verder.

Het toont aan dat het slaan van kinderen niet alleen gedrag verandert, maar ook de fysieke structuur en de activiteit van de hersenen direct beïnvloedt. Onderzoeker Kreshnik Burani en zijn team ontdekten met behulp van EEG metingen twee cruciale veranderingen:

• Overgevoelig voor fouten: Kinderen die fysieke straffen hadden ondergaan, ontwikkelden een verhoogde neurale gevoeligheid voor het maken van fouten. Hun brein reageert hierop alsof er continu gevaar dreigt, wat direct gelinkt is aan een verhoogd risico op de ontwikkeling van angststoornissen.

• Minder gevoelig voor plezierbelevenis: Tegelijkertijd vertoonden deze kinderen een verminderde neurale respons op beloningen en andere positieve gebeurtenissen. Hun brein wordt minder gevoelig voor vreugde, wat een directe risicofactor is voor de ontwikkeling van depressie.

Culturele norm met ernstige gevolgen

Deze veranderingen zijn meetbaar en vormen de basis voor mentale gezondheidsproblemen die zich jaren later kunnen manifesteren.

De “gangbare wijsheid” van “wie niet horen wil moet maar voelen” is daarmee wetenschappelijk achterhaald en schadelijk.

De conclusie is ernstig voor Suriname. Gezien het feit dat hardhandige opvoeding hier nog een culturele norm is, betekent dit dat een significant deel van de Surinaamse jeugd opgroeit met een verhoogd risico op angst, depressie en andere gedragsproblemen.

Dit heeft een langetermijneffect op hun individuele welzijn en de samenleving als geheel.