Suriname is géén 17de rijkste land, het buitenland plukt ons kaal, stelt Pinas

In Suriname circuleert al jaren het verhaal dat het land ooit werd gezien als de 17de rijkste natie ter wereld.

Volgens Suriname- analist Pinas is dat echter een hardnekkige mythe die niets te maken heeft met de huidige of historische economische realiteit.

Hij noemt het een “vervormd beeld dat mensen valse hoop geeft”, en legt haarfijn uit aan GFC Nieuws waarom dit idee nooit op feiten was gebaseerd.

Volgens Pinas ontstond het misverstand doordat in de jaren negentig een ruwe schatting werd gemaakt van landen met veel natuurlijke rijkdommen, zoals goud, olie en bauxiet.

Suriname kwam toen theoretisch hoog uit op basis van wat er in de grond zat. Maar, zo geeft hij aan, het ging om een potentieel, niet om daadwerkelijk bezit of economische macht.

“Een land kan pas rijk genoemd worden als het die rijkdom weet om te zetten in duurzame groei, goed bestuur en ontwikkeling van mensen,” stelt hij.

Hij legt uit dat Suriname tot op vandaag vooral afhankelijk is van de export van ruwe grondstoffen, zonder sterke eigen industrie of verwerking.

Daardoor vloeit een groot deel van de winst naar buitenlandse bedrijven, terwijl de binnenlandse werkgelegenheid en kennisontwikkeling beperkt blijven.

Bovendien kampen instellingen met zwakke uitvoeringskracht, waardoor economische plannen zelden leiden tot echte structurele groei.

De waarnemer vindt dat Surinamers realistischer moeten kijken naar hun economische positie.

“We hebben zeker rijkdom in de grond, maar rijkdom in de grond maakt je nog geen rijk land. De waarde zit in hoe je het gebruikt, niet in wat er ligt te slapen onder de aarde.”

Wie gelooft dat Suriname ooit tot de rijkste landen ter wereld hoorde, begrijpt naar zijn zeggen niet hoe economie werkelijk werkt.

“Alleen met de juiste zienswijze, kennis en beleid kan Suriname de sprong maken van grondstofexporteur naar echte welvaart.”

Dat is volgens Pinas de enige weg naar een toekomst waarin de rijkdom niet alleen op papier bestaat, maar voelbaar wordt in het dagelijks leven van iedere Surinamer.