Het wordt tijd dat we een ongemakkelijke waarheid onder ogen zien. Onderwijsgevenden in Suriname hebben het een stuk te gemakkelijk, en toch horen we hen voortdurend klagen.
Met relatief weinig uren in het jaar, veel meer vrije dagen dan andere beroepsgroepen en een salaris dat gelijkwaardig is aan dat van velen, zou je verwachten dat er geen reden is voor continu gemopper.
Vergelijk dat eens met de situatie van verpleegkundigen. Zij werken vaak nachtdiensten, weekenden, feestdagen en dragen verantwoordelijkheid voor het leven en welzijn van patiënten.
Hun dagen zijn lang, zwaar en emotioneel uitputtend. En toch hoor je hen minder vaak klagen over hun werk. Het is een opvallend contrast. Wie echt hard werkt, doet zijn taak met trots; wie het minst inspanning levert, lijkt het meest te zeuren.
In de scholen van Paramaribo en daarbuiten zien we hetzelfde patroon. Klaslokalen staan vaak leeg, administratieve taken worden half gedaan en de klachtenstroom blijft onverminderd.
Wie onderwijsgevenden zegt dat hun werk zwaar is, doet daarmee tekort aan de realiteit van anderen die net zo hard of harder werken zonder dezelfde privileges.
Het is niet alleen oneerlijk tegenover verpleegkundigen en andere beroepsgroepen, het is een moreel probleem.
Onderwijsgevenden zouden zich moeten schamen voor hun constante geklaag terwijl velen hun werk niet naar behoren uitvoeren.
Wil je respect verdienen in Suriname, begin dan met je verantwoordelijkheid serieus te nemen en stop met het geluid van klagen te overstemmen.
S. Cruden
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
