De verhalen over de vermeende miljarden die Suriname binnenkort zou binnenhalen uit de olie- en gasindustrie klinken steeds meer als een goed verkochte illusie.
Overal hoor je hoe ons land plotseling rijk zal worden, hoe de overheid eindelijk zal kunnen investeren, en hoe het volk eindelijk de vruchten zal plukken.
Maar laten we eerlijk zijn. Dit is niets anders dan een opgeblazen verhaal dat vroeg of laat uit elkaar spat.
Wie beter kijkt, ziet dat landen met olie vaak geen wonderbaarlijke transformatie doormaken. De opbrengsten verdwijnen meestal in verkeerde zakken, in inefficiënte projecten en in een log staatsapparaat dat nooit leert om duurzaam te werken.
Suriname zal daarop geen uitzondering zijn. We hebben geen robuuste instellingen, geen sterke controlemechanismen en geen transparante besluitvorming. Wat denk je dat er dan met die zogenoemde miljarden zal gebeuren?
Het volk leeft in de waan dat er straks banen, betere wegen en lagere prijzen komen. Maar de harde waarheid is dat er geen structurele verbetering zal volgen.
De gewone burger zal niet opeens meer koopkracht krijgen, de ziekenhuizen zullen niet magisch beter worden en het onderwijs zal niet plots opbloeien.
We moeten ophouden met dromen en beginnen met realisme. Olie-inkomsten zonder visie en discipline zijn niets waard.
Suriname zal blijven ploeteren zolang men blijft geloven in snelle rijkdom. Wie denkt dat er binnenkort een gouden tijdperk aanbreekt, zal keihard wakker worden uit die droom.
Ida Thornhill
