In een ruim aantal Surinaamse gezinnen is het nog steeds vanzelfsprekend dat kinderen elke zondag meegaan naar de kerk, ongeacht of ze dat zelf willen of niet.
Ouders bedoelen het vaak goed. Ze willen hun kinderen opvoeden met normen en waarden, of hopen dat geloof hen op het rechte pad houdt. Toch kan die dwang op jonge leeftijd een averechts effect hebben.
Wanneer geloof geen keuze maar een verplichting wordt, verdwijnt de kans dat een kind er echt iets van leert of voelt.
Wat bedoeld was als een les in liefde en gemeenschap, verandert dan al snel in iets wat met tegenzin wordt gedaan.
Veel jongeren vertellen later dat ze vooral herinneringen hebben aan verveling, druk of schuldgevoel, in plaats van aan rust of inspiratie.
Psychologen hebben mij verteld dat dwang rondom geloof kan leiden tot innerlijke weerstand.
Kinderen kunnen zich juist gaan afzetten tegen de overtuigingen van hun ouders. Bovendien leren ze niet om zelf na te denken of vragen te stellen over wat ze geloven. En dat is zonde, want juist die persoonlijke zoektocht maakt geloof waardevol.
Een beter alternatief is om ze kennis te laten maken met het geloof, maar ze de ruimte te geven om hun eigen weg te vinden.
Nodig ze uit, maar verplicht ze niet. Praat met hen over wat ze wel of niet begrijpen. Zo ontstaat er openheid en wederzijds respect.
Geloof kan veel moois brengen, maar alleen als het voortkomt uit overtuiging, niet uit dwang.
Ida Thornhill
