Suriname staat op een kruispunt. Volgens ambassadeur Henry Mac-Donald (NPS) wordt het land in 2028, met 600.000 inwoners en een productie van 240.000 vaten ruwe olie per dag, de kleinste olienatie ter wereld.
Alleen Bahrein, met 1,5 miljoen inwoners, heeft een vergelijkbare status in het Midden-Oosten. Guyana zal ons tegen die tijd ver voorbijstreven met een productie van bijna 1 miljoen vaten per dag.
Kritiek uit de sector
Terwijl de ambities groot zijn, waarschuwen experts uit de olie- en gassector en vertegenwoordigers van het bedrijfsleven dat er nog altijd geen concreet nationaal beleid is ontwikkeld richting 2028. Zij wijzen erop dat:
Een duidelijke besteding van olie-inkomsten ontbreekt. Er is geen visie hoe opbrengsten ingezet worden voor onderwijs, infrastructuur, gezondheidszorg en sociale ontwikkeling.
Wet- en regelgeving achterblijft. Transparantie, milieu-normen en lokale content zijn onvoldoende geborgd.
Lokale meerwaarde minimaal is. Zonder raffinagecapaciteit en sterke lokale bedrijven dreigt Suriname enkel ruwe olie uit te voeren zonder duurzame economische spin-off.
Kennis en vaardigheden onvoldoende ontwikkeld zijn. Scholing en training van Surinamers in de sector verlopen traag, waardoor buitenlandse expertise de overhand houdt.
Financiële buffers en stabilisatiefondsen ontbreken. Zonder solide planning kan Suriname zwaar lijden onder prijsschommelingen op de wereldmarkt.
Internationale context
Volgens recente rapportages van TotalEnergies en APA kan het GranMorgu-project (Block 58) een piekproductie halen van 220.000 tot 240.000 vaten per dag.
Staatsolie en partners als Petronas zetten daarnaast hun exploraties voort. De wereld ziet het Suriname-Guyana Basin al als een “speciale regio” binnen de mondiale olieproductie.
Maar experts stellen dat zonder koersvast beleid, Suriname slechts de illusie van een olieland blijft. “Het gevaar is dat de inkomsten verdampen zonder brede welvaartswinst voor de samenleving,” aldus een vertegenwoordiger uit het bedrijfsleven.
Vooruitzicht
Met eerlijk, integer en transparant leiderschap, gebaseerd op duidelijke wet- en regelgeving, zou Suriname tegen 2032 kunnen uitgroeien tot een topland in olie en gas. Maar dat vergt politieke wil, visie en vooral: concrete actie.
