Hoewel het beleid van de regering-Santokhi tussen 2020 en 2025 vaak wordt geprezen om het herstel van de financiële stabiliteit, vertelt de realiteit op straat een ander verhaal.
Het volk heeft jarenlang moeten lijden. Stijgende prijzen, werkonzekerheid en een koopkracht die nauwelijks meeging met maatregelen.
De economische hervormingen zoals schuldherschikking, stabilisatie van de wisselkoers en strikte begrotingsdiscipline waren noodzakelijk om de economie uit een diepe crisis te halen.
Financieel gezien is er vooruitgang geboekt, zoals een lagere schuldquote en een beter beheersbare staatsschuld.
Toch voelt de gemiddelde burger dit nauwelijks. Voor hen blijft de dagelijkse realiteit zwaar. Boodschappen worden duurder, salarissen blijven achter en er is weinig zicht op verbetering.
Zelfs met de nieuwe regering lijken de effecten van het herstelbeleid niet merkbaar op hun portemonnee.
Dit contrast laat zien dat economische cijfers en beleidssuccessen niet automatisch gelijkstaan aan verlichting voor het volk.
Het herstel is er, maar het is langzaam, onzeker en nog steeds ver verwijderd van tastbare verbetering voor de gewone Surinamer.
Het is belangrijk te erkennen dat terwijl beleidsmakers resultaten vieren, de perceptie en ervaring van het volk vaak anders zijn.
De financiële stabiliteit is opgebouwd, maar de druk op inwoners duurt voort en er is nog geen duidelijk zicht op hoe hun situatie substantieel zal verbeteren.
D. Karamat-Ali
Dit artikel betreft een ingezonden opiniestuk. Voor de publicatie van ingezonden artikelen hanteren wij specifieke voorwaarden. Voor meer informatie of om zelf een ingezonden bericht te sturen, kunt u contact opnemen via [email protected] of direct via WhatsApp.
Let op: Publicatie van opiniestukken houdt niet in dat GFC Nieuws het eens is met de inhoud
