Het onderhandelen over de prijs van een snack of hapje lijkt in Suriname regelmatig uit te draaien op verhitte gesprekken.
Wat ooit een vriendelijk verzoek om een korting was, verandert tegenwoordig in felle discussies waarbij klanten bijna eisen stellen.
Vooral bij populaire lekkernijen als bara’s, pasteien, saté en gebakken banaan krijgen verkopers te maken met klanten die willen bepalen hoeveel iets waard is, vertellen ze aan GFC Nieuws Lifestyle.
Een pastei die voor SRD 35 wordt verkocht, leidt soms tot reacties als: “Mi o gi yu wan twintig” of “A no sma e meki wan fu 25 tu?”
De verkoper krijgt nauwelijks de kans om uit te leggen dat de prijzen niet zomaar uit de lucht komen vallen.
Vergelijkingen met andere stalletjes volgen snel, waarbij kwaliteit, hygiëne en de stijgende kosten voor ingrediënten vaak buiten beschouwing blijven.
De realiteit is dat olie, kip, bloem en verpakkingsmateriaal in prijs zijn verdubbeld of verdrievoudigd. Daarbovenop betalen kleine ondernemers voor gas, vervoer en soms ook vergunningen.
Toch verwacht een deel van de klanten dat dezelfde porties, dezelfde smaak en dezelfde service worden geleverd, maar dan voor een bedrag dat zij zelf redelijk vinden.
Volgens meerdere straatverkopers voelt het onderhandelen inmiddels meer als afdwingen dan als een gezellig gesprek.
Sommige klanten dreigen hun aankoop elders te doen als ze hun zin niet krijgen. Voor de verkopers is dit vermoeiend en soms ook ontmoedigend.
Toch blijven velen vasthouden aan hun standaarden. Ze zeggen liever een klant te verliezen dan hun kwaliteit op te offeren. Want wie echt proeft wat er in de snacks zit, begrijpt dat een eerlijke prijs niet omlaag te praten is.
