In Suriname groeit een onbekend aantal kinderen op in gezinnen waar vader en moeder niet meer samenleven.
Hoewel een scheiding voor volwassenen soms de enige oplossing lijkt, heeft het voor kinderen vaak een diepere en langdurigere impact.
Waar ouders spreken over een nieuwe start, ervaren sommige kinderen juist verwarring en een gevoel van verdeeldheid.
Een jongen van elf jaar uit Paramaribo vertelt dat hij doordeweeks bij zijn moeder verblijft en in het weekend naar zijn vader gaat.
“Ik hou van ze allebei, maar soms lijkt het alsof ik moet kiezen,” zegt hij aan een medewerker van GFC Nieuws Lifestyle.
“Wanneer ik wat langer bij de een blijf, denkt de ander dat ik hem vergeet. Het doet mij ergens wel veel pijn.”
Zijn woorden laten zien hoe zwaar de emotionele last kan zijn, ook al doen ouders hun best om afspraken soepel te laten verlopen.
Volgens pedagogen en maatschappelijk werkers is dit een herkenbaar patroon. Veel kinderen proberen beide ouders tevreden te stellen, maar raken innerlijk uitgeput.
Het uit zich vaak in stil verdriet, onverklaarbare boosheid of plotselinge huilbuien. Omdat niet ieder kind openlijk praat, blijven deze signalen soms onopgemerkt.
Wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat aandacht en tijd minstens zo belangrijk zijn als praktische regelingen.
Kinderen hebben behoefte aan structuur, maar evenzeer aan een luisterend oor.
Een moeder uit het district Wanica vertelt telefonische aan GFC dat ze pas ontdekte hoe diep de gevoelens van haar zoon zaten toen ze wekelijks bewust een moment nam om met hem te praten.
“Toen ik mijn eigen zorgen even losliet, merkte ik hoeveel vragen hij had.”
Het laat zien dat kinderen niet altijd vanzelf hun gevoelens delen. Maar ouders die de moeite nemen écht te luisteren, ontdekken vaak meer dan alleen woorden.
