Terwijl kinderen vandaag de dag opgaan in hun smartphones en tablets, groeit onder sommige volwassenen het verlangen naar een tijd waarin spelen nog echt was.
In Paramaribo, maar ook in diverse andere districten worden oude kinderspelen als djompo-foetoe, pakkertje, trapvoet en elestiekjespel tijdens gesprekken weer met warmte herinnerd.
“Een oude sok werd onze voetbal, een springtouw ons speelparadijs,” vertelt een zeventiger die opgroeide in de omgeving van Charlesburg aan GFC Nieuws Lifestyle.
“We hadden geen speelgoed nodig, alleen elkaar.”
Djompo-foetoe, waarbij kinderen van stoeptegel naar stoeptegel sprongen zonder de ‘lava’ te raken, bracht spanning en gelach. Pakkertje zorgde voor rennende benen en gierende stemmen tot in de avondschemering.
Trapvoet op stoffige veldjes tussen auto’s met slippers als doelpalen maakte van kinderen sporters in hun eigen Champions League.
En het elestiekjesspel, gespeeld met aan elkaar geknoopte elestiekjes, was een dansachtig ritueel vol ritme, behendigheid en plezier.
Wat deze spelletjes bijzonder maakte, was hun verbindende kracht. “Je leerde delen, ruzies oplossen en écht samenspelen,” zegt een 65- jarige oud-onderwijzer. “Dat is iets wat kinderen vandaag missen.”
Op sociale media delen steeds meer Surinamers nu nostalgische foto’s en filmpjes van deze spellen. Sommigen pleiten zelfs voor scholen om ze weer te introduceren in de pauzes.
Want in een tijd waarin schermen overheersen, herinnert deze simpele speelsheid ons eraan hoe rijk eenvoud kan zijn.
“Misschien moeten we niet vooruit, maar een beetje terug,” zegt onderwijsgevende Ida Thornhill. “Daar ligt de echte magie.”
