In het debat rond Suriname’s olie- en gassector lijkt er een tegenstelling te bestaan tussen strengere wetgeving en meer wendbaarheid.
Maar volgens Ir. Dharm Mungra hoeft het geen kwestie van kiezen te zijn. In dit opiniestuk dat hij naar GFC Nieuws heeft gestuurd pleit hij voor een verbindende aanpak die beide visies integreert.
Wetgeving of wendbaarheid? Niet kiezen maar verbinden
In het debat over de ontwikkeling van Suriname’s olie- en gassector pleiten deskundigen voor schijnbaar tegengestelde benaderingen: fiscalist Roy Shyamnarain benadrukt de noodzaak van versterking en zichtbaarheid van het bestaande wetgevend kader, terwijl SHI-directeur Vandana Gangaram Panday waarschuwt voor het gevaar van overregulering en pleit voor pragmatische flexibiliteit.
Maar in werkelijkheid zijn deze visies geen concurrenten, ze zijn partners in vooruitgang.
Structuur en rechtszekerheid
Shyamnarain raakt een kernpunt: duidelijke, transparante wetgeving is essentieel om vertrouwen te wekken bij investeerders en corruptie of misbruik te voorkomen.
Zonder heldere kaders riskeren we willekeur en onzekerheid — factoren die duurzame groei in de kiem smoren.
Flexibiliteit en daadkracht
Tegelijkertijd legt Gangaram Panday de vinger op een tere plek: een overdaad aan rigide regels kan juist verlammend werken. In snel veranderende markten is het van vitaal belang dat regelgeving meebeweegt.
Overregulering betekent verlies van timing, innovatie en soms zelfs geloofwaardigheid.
Complementair, niet competitief
De ware uitdaging ligt niet in het kiezen van een zijde, maar in het verweven van beide principes: sterke basisregels met ruimte voor aanpassing. Dit vraagt om:
• moderne wetgeving die flexibel toepasbaar is
• contextafhankelijke uitvoering, zonder afbreuk aan de rechtsstaat
• investeringsklimaat dat zekerheid én ruimte biedt
Tot slot
Of het nu gaat om petroleumexploratie of bredere institutionele ontwikkeling: Suriname staat sterker met beleid dat niet of-of denkt, maar én-én. Het is tijd om structuur en wendbaarheid niet te zien als rivalen, maar als elkaars noodzakelijke aanvulling op weg naar duurzame economische zelfredzaamheid.
