Binnen een besloten groep op sociale media circuleerden gisteren talloze berichten over een onderwerp dat de gemoederen bezighoudt: het mogelijk structureel afluisteren van politici in Suriname en het heimelijk meelezen van hun digitale communicatie zoals appberichten en e-mails.
Verschillende leden uit politieke kringen uitten hun zorgen en stelden dat de praktijken al jaren plaatsvinden, zonder noemenswaardige controle of juridische waarborgen.
Volgens de beweringen gebeurt het afluisteren niet incidenteel maar systematisch.
Overheidsdiensten zouden in opdracht van de president telefoongesprekken kunnen onderscheppen zonder dat daar toestemming van een rechter voor nodig is.
Dat roept vragen op over de bescherming van de persoonlijke levenssfeer en de mate van controle op inlichtingendiensten. Binnen de politieke arena ontstaat er daardoor een gevoel van wantrouwen en onveiligheid.
Politici die eerder tegenover GFC Nieuws spraken over deze kwestie, stellen dat het geen nieuw verschijnsel is.
Eén van hen is Paul Somohardjo, die al jaren beweert dat zijn telefoonverkeer wordt gevolgd. Hij heeft eerder laten weten dat hij zich daar persoonlijk weinig zorgen over maakt.
“Ik heb niets te verbergen,” zei hij in eerdere verklaringen, waarmee hij zijn gelaten houding ten opzichte van de vermeende surveillance onderstreepte.
Toch blijft het onderwerp gevoelig. Verschillende betrokkenen vinden dat er dringend behoefte is aan heldere wetgeving die toezicht waarborgt en willekeur voorkomt.
In een democratische rechtsstaat, zo stelt men binnen het groepje, mag niemand zonder juridische toets afgeluisterd worden. De roep om transparantie en wettelijke begrenzing wordt daarmee steeds luider.
