Ik ken veel mensen uit mijn kring die in Nederland wonen en zich liever niet als Surinamer voorstellen aan nieuwe personen. Het is opvallend hoe vaak dit gebeurt.
Twee vriendinnen van mij die al jaren in Utrecht wonen vertellen bijvoorbeeld aan iedereen dat ze in China zijn geboren. Terwijl ze beiden het eerste licht in het Sint Vincentius Ziekenhuis in Paramaribo hebben gezien.
Het verhaal over Suriname komt niet eens voor in hun repertoire. Ze hebben mij eerlijk toegegeven dat ze zich schamen voor hun geboorteland.
Het is pijnlijk om te horen, maar ook begrijpelijk als je kijkt naar de problemen waar Suriname mee worstelt.
Een van de redenen voor hun schaamte is de alomtegenwoordige corruptie.
Het voelt alsof je als Surinamer altijd geassocieerd wordt met een land waar politici en bestuurders vaker geld van de belastingbetalers in hun eigen zakken steken dan werken voor het volk. Dat imago straalt af op iedereen die uit Suriname komt.
Daarbij komt het beeld van Suriname als doorvoerland van verboden verdovende middelen. De berichten over drugscriminaliteit en witwaspraktijken domineren vaak het internationale nieuws. Voor veel mensen voelt dat als een stigma waar ze liever afstand van nemen.
Ook de alledaagse realiteit in Suriname draagt bij aan de schaamte. De armoede is schrijnend, veel mensen hebben nauwelijks voldoende om rond te komen.
De infrastructuur hapert, er is vaak een gebrek aan professionaliteit en kennis en asociaal gedrag van mijn landgenoten in combinatie met lage opleidingen is helaas te vaak de norm.
Van schelden op straat, ongeletterdheid, tot onbeleefde klantenservice: het zijn dingen die bijdragen aan een negatief beeld.
Mijn vriendinnen willen simpelweg niet geassocieerd worden met een land waar het lijkt alsof vooruitgang een verre droom is.
Het is een harde waarheid die veel Surinamers pijn zal doen, maar tegelijkertijd een realiteit die verandering dringend noodzakelijk maakt.
Foto ter illustratie.
