Als je in Suriname opgroeit, lijkt het haast een ongeschreven wet: wat zullen de mensen zeggen? Deze vraag, vaak uitgesproken als waarschuwing of advies, heeft zich genesteld in de harten en hoofden van velen in ons land.
Het wordt bijna een levensregel, een mantra die keuzes en gedrag bepaalt.
Van jongs af aan leren we rekening te houden met de ogen van de buitenwereld.
Of het nu gaat om het kiezen van een carrière, het kopen van een auto, of zelfs het vinden van een partner, de mening van anderen weegt vaak zwaarder dan onze eigen wensen en verlangens.
We zijn niet vrij om puur te leven vanuit wie we zijn, omdat het oordeel van de gemeenschap constant in ons achterhoofd fluistert.
Maar wat doet dit met ons? Individueel leidt het tot twijfel, angst om fouten te maken en een gemis aan zelfexpressie.
Als gemeenschap houdt het ons gevangen in een cultuur van conformiteit, waarin niemand te veel durft af te wijken uit angst voor roddels en afkeuring. Innovatie en creativiteit worden gesmoord, omdat het veiliger is om binnen de lijnen te kleuren.
Misschien is het tijd om deze vraag onder de loep te nemen. Wat als we onszelf afvragen: Wat wil ík eigenlijk?
Door meer waarde te hechten aan onze eigen dromen en verlangens, kunnen we niet alleen als individu groeien, maar ook als samenleving vooruitgaan.
Foto ter illustratie.
