OPINIE – De oproep van de regering aan de SLM om een duidelijke “forecast” te geven, doet je afvragen of de regering werkelijk begrijpt waar het om gaat bij dit staatsbedrijf of dat het volk gewoonweg compleet voor de gek wordt gehouden.
Er is toch een herstelplan voor de SLM opgesteld door Paul de Haan en deskundigen, op grond waarvan het bedrijf maandelijks werd gefinancierd met enorme bedragen op kosten van de belastingbetaler?
De SLM moet dus helemaal geen forecast geven, maar gewoon aangeven wat van dit herstelplan is gerealiseerd, ten opzichte van de vastgelegde mijlpalen, en of de verwachte resultaten daadwerkelijk zijn bereikt.
Volgens dit herstelplan, dat redelijke voorwaarden schept voor een aantal structurele verbeteringen (Going Forward getiteld), zou al in april 2023 na meer dan 20 jaar maandelijks weer enige winst worden geboekt. Voor het boekjaar 2023 zou de berekende winst zelfs $3,300,000 moeten zijn.
De exploitatie-/liquiditeitsbehoefte zou ongeveer $9,000,000 bedragen tot december 2022. Echter, alleen al uit de opgespaarde royalties van Grassalco heeft het bedrijf circa $14,000,000 ontvangen van de staat, maar blijft nog steeds structureel armlastig, hetgeen doet vermoeden dat er gewoon met de kraan open wordt gedweild bij de SLM. Dit leidt tot een bodemloze put, waarbij alle offers waartoe het volk wordt gedwongen, nodeloos schijnen te zijn.
Als het verhaal van de uitvoering van het herstelplan slechts een fabeltje blijkt te zijn, betekent het dat de regering zonder enige grond belastingmiddelen heeft weggegeven.
Dan rijst een ander probleem: waarom? De regering zal nu prioriteiten moeten gaan stellen nu ook gezondheidswerkers het land verlaten voor een beter bestaan en medicijnen en levensmiddelen onbetaalbaar blijken voor de gewone burgers, het onderwijs compleet op zijn gat ligt vanwege gebrek aan nagenoeg alles en jonge afgestudeerde Surinamers zelf schoonmaakwerk gaan verrichten om het hoofd boven water te houden, terwijl de harde misdaad en criminaliteit steeds bedreigendere vormen aannemen waarbij zelfs tachtigjarige burgers moeten vrezen voor hun leven.
Ir. Dharmvir K. Mungra
