De Surinaamse regering bevindt zich op een schandelijke kruispunt van nalatigheid en inactiviteit.
Dag in, dag uit wordt de Surinaamse bevolking, inclusief de meest kwetsbaren onder ons zoals baby’s en kinderen, blootgesteld aan een sluipend gevaar dat letterlijk uit hun achtertuin opstijgt: de verstikkende, giftige rook van brandend huis- en tuinafval.
Deze praktijk, die haast een duistere traditie is geworden, vindt plaats onder de neus van de beleidsmakers die, in plaats van daadkrachtig op te treden, een oorverdovende stilte handhaven.
Het is een schande van ongekende proporties dat de regering, die de hoeder zou moeten zijn van de volksgezondheid, toelaat dat deze praktijken voortwoeden.
Het verbranden van afval en het in brand steken van percelen is geen klein vergrijp; het is een aanslag op de gezondheid van elke Surinamer.
De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) heeft duidelijk de alarmerende gevolgen van het inademen van giftige rook benadrukt.
Deze rook is niet zomaar een hinder; het is een moordenaar die op de loer ligt, in verband gebracht met het ontwikkelen van kanker, ernstige longklachten en hart- en vaatziekten.
En toch, te midden van deze crisis, waar de lucht weerklinkt met de hoest van kinderen en de zorgen van hun ouders, blijft de regering stil.
Het is onbegrijpelijk en onvergeeflijk dat degenen die belast zijn met de bescherming van de volksgezondheid, falen om zelfs de basisstappen te ondernemen om een einde te maken aan deze dagelijkse vergiftiging.
Waar is de wetgeving die dit gedrag bestraft? Waar zijn de voorlichtingscampagnes om burgers bewust te maken van de gevaren? Waar is de handhaving van de wet die deze ramp zou moeten beteugelen? Het antwoord op deze vragen is pijnlijk duidelijk: er is een verlammende afwezigheid van actie.
Het is tijd voor de Surinaamse regering om wakker te worden en hun verantwoordelijkheid te nemen. De toekomst van ons land, de gezondheid van onze burgers, en het welzijn van onze kinderen staan op het spel.
Deze praktijk van rookvergiftiging moet niet alleen worden afgekeurd, maar actief bestreden met alle beschikbare middelen.
De regering Santokhi moet zich diep schamen voor haar huidige falen en onmiddellijk handelen. De stilte en inactiviteit zijn niet alleen onaanvaardbaar, ze zijn crimineel. De tijd van excuses is voorbij; het is tijd voor actie.
Foto ter illustratie.
