Sommige Surinamers die naar Nederland of andere verre landen emigreren, worden vaak geconfronteerd met schuldgevoelens tegenover hun familie in Suriname.
Deze gevoelens ontstaan ongeacht hun leeftijd of emigratiereden, zoals studie, werk, of liefde.
Uit een kleinschalig sociaal media-onderzoek van GFC Nieuws blijkt dat dit een veelvoorkomend dilemma is.
De schuldgevoelens richten zich vooral op het niet kunnen zorgen voor ouders en andere familieleden. Veel Surinaamse emigranten voelen zich verplicht om financieel bij te dragen, van medische kosten tot dagelijkse behoeften.
Dit brengt financiële druk met zich mee, omdat ze te maken krijgen met kosten zowel in Nederland als in Suriname.
Daarnaast wordt van hen verwacht dat ze jaarlijks hun geboorteland bezoeken, wat financieel belastend is door de hoge kosten van vliegtickets naar Suriname.
Emigranten ervaren het vaak als ‘oneerlijk’ dat familie uit Suriname hen zelden bezoekt, hoewel ze begrip hebben voor de beperkingen door visumrestricties en economische situaties.
In Nederland ervaren ze druk van vrienden en familie over hun terugkeer naar Suriname, wat hen soms het label ‘egoïstisch’ oplevert.
Dit onderwerp is een veelbesproken thema in Facebookgroepen voor expats, mensen die tijdelijk of permanent in het buitenland verblijven.
In deze groepen wordt het belang van zelfzorg en het opbouwen van een leven in het nieuwe land benadrukt, hoewel ze begrijpen dat hun familie zich gekwetst kan voelen.
Veel Surinaamse emigranten realiseren zich echter dat ze altijd terug kunnen naar hun land en dat het leven te kort is om zich constant schuldig te voelen over hun keuzes.
Foto ter illustratie.
