GFC NIEUWSREDACTIE- De topman van de Surinaamse politieke partij De Nieuwe Leeuw, Dharm Mungra, is niet te spreken over uitlatingen van de minister van Volksgezondheid, Amar Ramadhin, bij de installatie van de nieuwe NGK- commissie.
Volgens de bewindsman zijn er indicaties dat de gemiddelde Surinamer te veel medicijnen gebruikt.
Mungra schrijft naar aanleiding hiervan het volgende aan GFC Nieuws.
Zo een grote onzin die wordt uitgekraaid door deze bewindsman is onvoorstelbaar. Deze zeer kwalijke en belachelijke, ongenuanceerde koeterwaals wordt des temeer verontrustend aangezien het gaat om de belangrijkste beleidsmaker in de sector.
Zulke verregaande beweringen dienen, zoals gebruikelijk, allereerst door gedegen wetenschappelijk onderzoek te worden onderbouwd.
Daarbij dienen statistieken te worden geraadpleegd en/of bijgehouden om te weten welke medicijnen voor welke kwalen worden/zijn voorgeschreven en wel over langere periode.
Dit moet worden gesynchroniseerd met alle geregistreerde ziektegevallen van patiënten, onderbouwd door de bevindingen van specialisten, laboratoria en andere onderzoeksinstellingen die onderdeel uitmaken van de behandelingen en onderzoeken van de onderzochte doelgroepen.
Een zeer complexe en uitgebreide stelsel van analyses voordat je een betrouwbaar en aanvaardbare conclusie kan trekken.
Door als een alleswetende persoon, ongefundeerde uitspraken en beweringen te verkondigen is daarom een zeer ernstig euvel in de wereld van de wetenschap.
Deze ongepaste en misplaatste kreet moet dan onherroepelijk worden geïnterpreteerd als opzettelijke misleiding van zaken.
Dit neemt uiteraard niet weg dat er in de praktijk zeker gevallen zullen zijn van overdrijving, maar dat op zich kan ook te wijten zijn aan een opvatting van “dring dresi wakti siekie”.
Medicijnen hebben een expiratiedatum en zijn niet eeuwig houdbaar. Vandaar dat voorlichting aan de burgerij daaromtrent eerder op zijn plaats is. Voorlichting welke de verantwoordelijkheid is van uitgerekend deze ‘klokkenluider’ minister.
En het veelvuldig gebruik in de eventuele voorkomende gevallen zal beslist voor een groot deel aan de slechte voorlichting kunnen worden toegeschreven. Geloofwaardigheid is erg belangrijk!
De minister zou in plaats van zich hiermee bezig te houden, eerder een evaluatie moeten maken van geneesmiddelen die wel van belang zijn, in de klapper voorkomen maar meestal niet ter beschikking zijn.
De meest essentiële, althans noodzakelijke medicijnen kunnen in de praktijk alleen tegen hoge kosten gekocht worden bij de apotheek.
In de rest van de wereld blijken echter vele alternatieven voor peperdure medicijnen wel tegen heel betaalbare prijzen te bestaan.
Dat de BGVS, welke onder de minister ressorteert blijkbaar helemaal niet geïnteresseerd schijnt te zijn in de kwalitatief gelijkwaardige maar veel goedkopere alternatieven is een euvel die eerder zijn aandacht verdiend om een daadwerkelijke oplossing te brengen in deze problematiek.
Dit schijnt echter een van de vele heilige huisjes te zijn. God weet welke onbekende redenen er zijn waarom men verdomd om in te grijpen.
