Hygiëne in het openbaar blijft een onderwerp waar we in Suriname nog te weinig openlijk over spreken. Toch is het een fenomeen dat vrijwel iedereen herkent.
Langs drukke wegen, bij verlaten bermen of zelfs in woonwijken stoppen mannen soms kort om te urineren. Voor sommigen lijkt het een praktische oplossing bij gebrek aan een toilet in de buurt. Maar wat daarna gebeurt, roept vaker vragen op.
Het ongemak ontstaat niet zozeer door de handeling alleen maar door wat ontbreekt: aandacht voor handhygiëne. In een samenleving waar gezondheid en netheid belangrijk worden gevonden, wringt dat.
Voorbijgangers vragen zich af hoe schoon iemands handen zijn wanneer er even later een handdruk volgt of wanneer dezelfde persoon een deurklink, winkelwagentje of pinautomaat aanraakt. Die gedachte laat zich moeilijk negeren.
Hygiëne is meer dan een privézaak
We hebben de afgelopen jaren geleerd hoe snel bacteriën en virussen zich via handen en oppervlakken kunnen verspreiden. Regelmatig handen wassen of desinfecteren is geen overdreven voorzichtigheid, maar elementaire zorg voor jezelf en anderen.
Wie onderweg is, kan eenvoudig een kleine fles handgel in de auto of tas meenemen. Het kost weinig moeite en maakt een merkbaar verschil.
Respect voor de publieke ruimte
Natuurlijk speelt het tekort aan goed onderhouden openbare toiletten een rol. In sommige gebieden zijn voorzieningen schaars of onhygiënisch, wat mensen ontmoedigt ze te gebruiken.
Toch ontslaat dat niemand van de verantwoordelijkheid om zorgvuldig met hygiëne om te gaan. Openbare ruimte is van ons allemaal.
Dit onderwerp vraagt geen harde veroordeling, maar bewustwording. Gezondheid en respect beginnen bij kleine handelingen. Wanneer we die serieus nemen, wordt de openbare ruimte niet alleen schoner, maar ook prettiger en veiliger voor iedereen.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
