In Paramaribo woont een steenrijke Nederlandse heer die ik al langer dan 15 jaar zeer goed ken en mij toch keer op keer verbaast.
Niet door zijn erg sobere leefstijl, maar door wat hij weigert te doen: hij gaat liever niet naar de supermarkt als hij zich niet laat vergezellen door een vrouw.
Alleen gaan winkelen in Suriname en Nederland is voor hem uitgesloten. Hij is bang dat mensen hem zullen zien als een eenzame man, één zonder vrouw, misschien zelfs een incel. Dus iemand die niet in staat is een relatie aan te gaan.
Deze goede man is verre van sociaal zwak of onaantrekkelijk. Integendeel, hij is beleefd, welbespraakt, zeer intelligent en succesvol. Maar in zijn hoofd leeft de overtuiging dat een man pas meetelt als hij een vrouw aan zijn zijde heeft.
En hij is niet alleen. Zijn eveneens rijke vrienden in Nederland die ik regelmatig heb ontmoet gedragen zich exact hetzelfde.
Geen uitstapje zonder vrouw, geen winkelbezoek zonder gezelschap.
En opvallend: ze verbergen hun rijkdom. Geen gouden horloges of dikke auto’s, integendeel. Ze willen niet dat men ziet hoeveel ze bezitten, maar nog veel minder willen ze gezien worden als “alleen”.
Het is een stille strijd die zelden besproken wordt: de angst van succesvolle mannen om als eenzame single weggezet te worden. In moderne samenlevingen waar “met z’n tweeën” de norm is, lijkt alleen zijn bijna verdacht.
Maar wat zegt dit over ons in Suriname en Nederland?
Waarom is een man zonder vrouw nog altijd verdacht, zelfs als hij in financieel opzicht alles heeft wat hij wil? Misschien is het tijd om anders naar alleen-zijn te kijken. Misschien is het pas écht sterk als je ook alleen kunt staan.
Foto ter illustratie.
