Steeds vaker hoor ik van vriendinnen in Suriname en ook in Nederland dat ze hun relatie met hun partner belangrijker vinden dan die met hun moeder.
Ze leggen me uit dat het logisch voelt: uiteindelijk brengen ze meer tijd door met hun partner. De momenten van plezier, diepe gesprekken en gedeelde ervaringen met hun vriend zijn voor hen ongeëvenaard.
Ik begrijp deze kant heel goed. Een partner wordt vaak je levensgezel, degene met wie je een toekomst opbouwt.
Maar ik vraag me af: betekent dit dat de band met je moeder minder belangrijk wordt? Een moeder is tenslotte degene die je vanaf het begin heeft gesteund, opgevoed en gevormd tot de persoon die je nu bent.
Het is natuurlijk niet nodig om te kiezen tussen de twee.
Het draait om balans. Liefde en relaties zijn geen wedstrijd; je kunt je partner de prioriteit geven die hij verdient zonder je moeder te vergeten.
Kleine gebaren maken een groot verschil: een telefoontje, een middagje samen koffie drinken of gewoon laten merken dat je haar waardeert.
Wat ik mijn vriendinnen en anderen zou willen meegeven is dat het belangrijk is om tijd en aandacht te verdelen.
Een partner biedt veel vreugde, maar een moeder biedt iets unieks: een onvoorwaardelijke band.
Die relatie verdient het ook om gekoesterd te worden. Uiteindelijk is het leven mooier met een gezonde balans tussen liefde en familie. Wat vinden jullie?
