De zaak rond Charleen Toekiman, de vermiste vrouw in Suriname, roept veel vragen op.
Stel dat zij schuldig wordt bevonden aan een strafbaar feit, wat ik betwijfel, dan zou de rechter mogelijk een veel mildere straf kunnen geven vanwege de grote schade die haar naam al heeft opgelopen via sociale media.
In een klein land als Suriname, waar iedereen elkaar kent, voelt publieke veroordeling vaak al aan als een straf.
Charleen staat bovendien bekend als een warm persoon die zich jarenlang belangeloos heeft ingezet voor anderen die in nood zijn.
Ze hielp kansarme mensen, bood steun aan wie het moeilijk had en had nooit eerder problemen met justitie. Dit zijn belangrijke punten voor een rechter om mee te nemen in haar beoordeling.
Daarnaast lijkt het erop dat Charleen mogelijk in de problemen is gekomen door een persoon uit een verkeerd milieu die misbruik maakte van haar goedheid.
Ze werkte jarenlang voor een extreem laag salaris en moest dagelijks reizen naar Zanderij voor haar werk. Dit harde werk voor een hongerloon maakte haar kwetsbaar voor invloeden van anderen met slechte bedoelingen.
Iemand lijkt haar goedheid en haar vertrouwen te hebben misbruikt en haar aangezet tot verkeerde keuzes. Ze is dus ook slachtoffer.
Ik denk dat de rechter oog zal hebben voor deze verzachtende omstandigheden. Met de juiste verdediging, een goede advocaat, kan dit wellicht helpen om een gevangenisstraf te voorkomen.
Misschien kunnen we zelfs als gemeenschap iets betekenen door een inzamelingsactie te organiseren om eventuele schulden van Charleen te helpen aflossen.
Ze verdient een nieuwe kans, want ze is niet alleen in de problemen gekomen door eigen keuzes, maar ook door een systeem waarin ze jarenlang zeer ondergewaardeerd is door haar werkgever.
Die zou wat mij betreft de aanklachten direct moeten intrekken. Immers heeft ze zich langer dat 12 jaar kapot gewerkt voor deze zaakeigenaar en dat voor een belachelijk laag loon waarmee je niet eens een winkelkar mee kan vullen.
J. Kerto
