fbpx

Toen God een vader maakte……

Toen de goede God vaders schiep, begon Hij met een grote gestalte. En een vrouwelijke engel die erbij stond zei: ” Wat is dat nu voor een vader? Als u straks kinderen zo dicht bij de grond laat blijven, waarom hebt u de vader dan zo hoog opgetrokken? Hij zal niet kunnen knikkeren zonder te knielen, geen kind kunnen instoppen zonder zich te buigen, zelfs geen kind kunnen kussen zonder een hoop gehurk.”

God glimlachte en zei:” Goed, maar als ik hem een kinderformaat geef, naar wie zouden kinderen dan moeten opkijken?

En toen God de handen van een vader maakte, waren die groot en pezig. De engel schudde het hoofd en zei: ” Grote handen kunnen niet omgaan met veiligheidsspelden in luiers, kleine knoopjes, elastiekjes om paardenstaarten; ze kunnen zelfs geen splinter uittrekken.

En God glimlachte en sprak: “Dat weet ik, maar ze zijn groot genoeg om er alles in te bergen wat een kleine jongen uit zijn zakken tevoorschijn haalt en toch weer klein genoeg om een kindergezicht te omvatten.”

Toen vormde God lange, slanke benen en brede schouders. “Beseft u wel dat u een vader zonder schoot hebt gemaakt?”

God zei: ” Een moeder heeft een schoot nodig. Een vader moet brede schouders hebben om een slee te trekken, om een jongen op een fiets in evenwicht te houden of om er een slaperig hoofdje op weg van het circus naar huis op te laten rusten.”

God was midden in het scheppen van twee van de grootste voeten die iemand ooit had gezien. “Dat is niet billijk. Gelooft u heus dat die grote schuiten ’s morgens vroeg uit bed zullen komen als de baby huilt? Of door een verjaardagsfeestjes kunnen lopen zonder minstens drie van de gasten te verpletteren?”

God glimlachte en zei: “Ze zullen hun werk heel goed doen, let maar op. Ze zullen een klein kind dragen dat er paardje op wil rijden of muizen uit de keuken wegjagen of schoenen laten zien waarin iedereen wel zou willen staan.”

God werkte de hele nacht door en gaf de vader weinig woorden, maar een sterke gezaghebbende stem, ogen die alles zagen, maar kalm en verdraagzaam bleven.

Tenslotte voegde hij nog iets toe, bijna als een inval achteraf: tranen. Toen wendde hij zich naar de engel en sprak: “Ben je er nu gerust op dat hij evenveel liefde kan schenken als een moeder?”

De engel zweeg stil…….

Uit: Readers Digest
Ingezonden door: Drishtie Kalloe

Overige berichten