INGEZONDEN- Dat veel managers van buitenlandse bedrijven weinig of geen geloof hebben in de capaciteiten van Surinaamse werknemers zou eigenlijk geen mens moeten verbazen.
Vooral in Nederland en België is het narratieve dat personen uit Suriname niet in staat zijn om zich goed in te zetten binnen een bedrijf.
Een CEO van een grote onderneming uit Amsterdam, Nederland, vertelde jaren geleden openhartig aan mij over zijn sollicitatiebeleid. Hij wil geen werknemers die uit dit land komen omdat hij ze niet ziet als een aanwinst.
Hij kiest voor betrouwbare medewerkers op wie hij kan rekenen, die altijd op tijd aan het werk komen, hun taken erg serieus nemen en deze ook conform de afspraken goed weten af te ronden.
Betrouwbare medewerkers nemen volgens hem volledige verantwoordelijkheid voor hun opdrachten. En dat soort personeel vind je niet makkelijk in Suriname.
Het moet eerlijk worden toegegeven: de Surinaamse werknemer is liever lui dan moe, weigert te doen aan additionele kennisverrijking en mag over het algemeen geclassificeerd worden als ondermaats.
Een goede werknemer kent ook de precieze reden waarom zijn of haar werk bestaat en waarom ze het werk moeten doen. Die verdiepen zich in hun taken met het doel veel beter te presteren.
Veel personeelsleden hier gaan echter naar hun werk en weten in de kern niet eens waar het om draait. Ze hebben niet eens het vermogen om met nieuwe suggesties en ideeën te komen om hun taken te verbeteren.
Terwijl het naar voren brengen van innovatieve ideeën een positieve impact kan hebben op een bedrijf. Maar meestal heerst de lamlendigheid.
Andere zwakke punten van onze werkers zijn onder anderen een gebrek aan ambitie, eerlijkheid, verantwoordelijkheidsgevoel, ordentelijkheid, beleefdheid, het niet open staan voor nieuwe inzichten en luiheid.
Het ontbreekt simpelweg aan professionaliteit.
Foto ter illustratie.
R. Pinas
DISCLAIMER: Publicatie van ingezonden stukken houdt niet in dat de GFC Nieuwsredactie het eens is met de inhoud
