Surinamers reageren anders op kritiek uit Nederland dan uit eigen land

Op sociale media verschijnen regelmatig reacties van Surinamers in eigen land én in Nederland waarin wordt beweerd dat Suriname een ‘failed state’ is.

Deze term, die aangeeft dat een staat haar gezag en functioneren grotendeels heeft verloren, circuleert zonder duidelijke consequenties voor degenen hierachter.

Opvallend is dat toen dezelfde term jaren geleden uit de mond kwam van een Nederlandse minister, de reacties vanuit Suriname massaal en fel waren.

Toenmalige Nederlandse minister kreeg felle kritiek

In 2018 noemde de toenmalige Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, Stef Blok, Suriname een failed state tijdens een besloten bijeenkomst in Den Haag, waarin hij zijn zorg uitte over etnische verdeeldheid en politieke uitdagingen in het land.

Deze uitspraak werd breed naar buiten gebracht nadat videobeelden via het Nederlandse televisieprogramma Zembla uitlekten.

De Surinaamse regering reageerde verontwaardigd en sommeerde de Nederlandse zaakgelastigde om hun protest kenbaar te maken.

Blok bood later zijn excuses aan en legde uit dat zijn bewoordingen onzorgvuldig waren gekozen. De kwestie leidde tot debat in de Nederlandse Tweede Kamer en tot meerdere contacten tussen Blok en Surinaamse autoriteiten om de verhoudingen te herstellen.

Verschil in perceptie en reactie

Toch lijken diezelfde woorden inmiddels geen grote juridische of maatschappelijke gevolgen te hebben wanneer ze door burgers op sociale media worden geplaatst.

Wat opvalt volgens sommige analisten, zoals lifestyleanalist Patricia Wong, is dat dit iets zegt over hoe Surinamers denken over hun eigen land en over wie het zegt.

Wong legt aan GFC Nieuws Lifestyle uit dat de woede destijds vooral ontstond omdat de uitspraak van een buitenlandse politicus kwam, iemand met een politieke en historische rol ten opzichte van Suriname, terwijl uitspraken van Surinamers zelf vaak gezien worden als uiting van frustratie of reflectie op de huidige situatie.

Voor velen vertegenwoordigt dat een verschil tussen externe kritiek en interne zelfkritiek.

Volgens haar illustreert het fenomeen dat veel Surinamers zich sterk verbonden voelen met hun land en dat kritiek van buitenaf als beledigend wordt ervaren.

Tegelijk duidt de aanwezigheid van vergelijkbare opmerkingen binnen de Surinaamse gemeenschap op een breed gevoelde onvrede over economische, sociale en politieke uitdagingen.