Het valt me op hoe luid sommige stemmen van Surinamers zijn als het gaat over Nederland.
Er wordt fel afgegeven op het koloniale verleden, op het beleid, op de mentaliteit en op alles wat met Nederland te maken heeft.
De toon is vaak beschuldigend en moreel verheven. Nederland is fout, Nederland is schuldig, Nederland heeft alles verpest.
Maar achter die grote woorden schuilt een ongemakkelijke waarheid. Want zodra het gesprek verschuift van verleden naar paspoorten, wordt het ineens stil.
Grote woorden maar kleine consequenties
De realiteit is hard en ongemakkelijk. Veel van degenen die het hardst klagen zouden als eersten in de rij staan bij de Nederlandse ambassade in Paramaribo als het Nederlanderschap eenvoudig te verkrijgen zou zijn.
Zonder procedures, zonder wachttijd, zonder drempels. Dan verdwijnt het koloniale verwijt plots naar de achtergrond en maakt het plaats voor pragmatisme.
Een Nederlands paspoort betekent kansen, zekerheid, toegang en stabiliteit. Dat weten ze maar al te goed.
Men heeft vaak een grote mond zolang het niets kost. Maar als het erop aankomt, zouden velen hun Surinaamse paspoort zonder aarzelen inruilen voor een Nederlands document en vertrekken.
Klagen vanuit comfort is ook een keuze
Opvallend is ook de groep van Surinaamse origine die in Nederland woont, de Nederlandse nationaliteit bezit, maar onophoudelijk blijft klagen over het land.
De vraag dringt zich op: als Nederland werkelijk zo ondraaglijk is, waarom wordt dat paspoort dan niet ingeruild voor een Surinaams? Waarom blijft men daar wonen, werken en profiteren van systemen die men publiekelijk afwijst?
Het antwoord is eenvoudig en pijnlijk tegelijk. Er is sprake van hypocrisie. En die mag best eens benoemd worden.
Kritiek is gezond, geschiedenis mag besproken worden, maar eerlijkheid begint bij consequent zijn.
Wie echt afstand wil nemen, moet dat ook durven doen. Alles daar tussenin is vooral gemakzucht, verpakt als verontwaardiging.
Ida Thornhill is docente aan een lerarenopleiding in Paramaribo en actief als auteur en columniste.
Vanuit haar jarenlange ervaring in het onderwijs en haar brede maatschappelijke betrokkenheid schrijft zij over uiteenlopende thema’s die Suriname raken.
