Een Surinaamse emigrant die in zijn twintiger jaren naar Nederland kwam om te studeren en er uiteindelijk bleef, vertelt dat hij meer te danken heeft aan Nederlanders dan aan zijn eigen ‘volk’.
De heer is inmiddels eind dertig, heeft een gezin en woont in Noord-Holland waar hij naar eigen zeggen een ‘goede baan’ heeft.
Via WhatsApp reageerde hij op een bericht van Suriname-analist R. Pinas, die verklaarde het Suriname van vroeger te missen.
De emigrant deelde zijn eigen ervaring: “Ik zal u wat mooiers vertellen. Niet alleen zijn Surinamers individualistischer geworden, maar ik heb zelf meer gehad aan autochtone Nederlanders.”
Opvallend is dat de man beweert nooit te maken te hebben gehad met discriminatie, ondanks zijn donkergetinte huidskleur.
“Ik kan me nog goed herinneren, tijdens mijn ziekteverlof vanwege een longontsteking, nam alleen mijn Nederlandse leidinggevende contact met me op,” aldus de man.
Tot zijn teleurstelling liet geen enkele Surinaamse collega van zich horen, ondanks dat de band op het werk altijd sterk leek te zijn.
De ‘nieuwe Nederlander’ kan meerdere voorbeelden opnoemen die zijn stelling ondersteunen. Zo beweert hij dat zijn Nederlandse schoonfamilie meer om hem geeft dan zijn eigen bloedeigen familie.
Daarnaast heeft hij naar eigen zeggen vaker te maken gehad met bedrog door zijn soortgenoten, terwijl hij Nederlanders als oprechter ervaart.
Zijn persoonlijk verhaal laat zien dat steun en oprechtheid soms uit onverwachte hoek kunnen komen.
Foto ter illustratie.
