Je hoort het vaak: Surinaamse mannen zouden vaker vreemdgaan dan Nederlandse mannen.
Ze hebben soms meerdere kinderen bij verschillende vrouwen, en het lijkt bijna alsof het erbij hoort.
Maar is dat eigenlijk wel zo?
Tijdens mijn tijd in Nederland hoorde ik van veel Surinaamse vrouwen dat ze Nederlandse mannen oprechter vonden. Ze zagen hen als serieuzer en betrouwbaarder in relaties.
Zo ook een vriendin van mij. Vanaf het moment dat ze in Nederland kwam, wilde ze per se een Nederlandse man. Niet omdat ze Surinamers niet mocht, maar omdat ze in haar jeugd slechte ervaringen had gehad met relaties in Suriname.
In de sportschool ontmoette ze een keurige Nederlandse heer. Ik kende hem ook van gezicht, en hij leek een nette man: goede baan, goede familie, charmant.
Tijdens een etentje zagen we iets op tv over vreemdgaan, en hij verkondigde luid en duidelijk dat hij overspel verafschuwde. Mijn vriendin was onder de indruk. Dit was de man die haar zou behandelen zoals ze altijd gewenst had.
Maar na verloop van tijd kwam de waarheid boven water. Hij hield er niet één, maar meerdere andere vrouwen op na. Stiekem afspraakjes, berichtjes, een compleet dubbelleven. Ze was in shock.
De man die zo standvastig tegen vreemdgaan was, bleek zelf een meester in het bedriegen.
Dit voorval zette me aan het denken. Is er echt zo’n groot verschil tussen Nederlandse en Surinaamse mannen als het gaat om trouw in een relatie?
Mijn ervaring zegt van niet. De drang naar ‘iets nieuws’ zit in velen, alleen de manier waarop ze ermee omgaan verschilt.
De één doet het openlijk en de ander in het geheim, maar uiteindelijk is ontrouw niet per se cultureel bepaald – het zit in de mens zelf.
Foto ter illustratie.
