De aankondiging dat Surinaamse banken aanzienlijke winststijgingen hebben geboekt, wordt vaak gevierd als een financiële mijlpaal.
Maar achter dit succesverhaal schuilt een diepere waarheid: banken lijken zich te verrijken ten koste van de gewone burger.
Terwijl de bevolking kampt met economische onzekerheid, inflatie, en stijgende kosten van levensonderhoud, lijkt de financiële sector ongeremd te profiteren.
Wie betaalt de prijs van deze winsten?
Banken spelen een essentiële rol in een economie, maar hun recente winsten moeten kritisch worden bekeken. De vraag rijst hoe dergelijke stijgingen mogelijk zijn, terwijl zoveel mensen in financiële onzekerheid verkeren.
Hogere bankkosten, lage spaarrentes en strenge kredietvoorwaarden maken het voor de gemiddelde burger moeilijk om vooruitgang te boeken. Ondertussen lijken banken te floreren in een systeem dat vooral gunstig is voor hen.
Spaarders: De stille verliezers
Terwijl banken winst maken, worden spaarders geconfronteerd met minimale rentepercentages die nauwelijks de inflatie dekken.
Het idee dat banken slapend rijk worden van het geld van hun klanten is niet ver van de waarheid. Spaarders zien hun koopkracht verminderen, terwijl banken hun winst verhogen door de marge tussen spaar- en leentarieven strategisch uit te breiden.
Economische ongelijkheid groeit
Het probleem is groter dan alleen individuele banken. Het weerspiegelt een structurele ongelijkheid in de financiële sector, waarin de voordelen onevenredig worden verdeeld.
Banken en aandeelhouders profiteren van de economische situatie, terwijl burgers en kleine bedrijven moeite hebben om hun hoofd boven water te houden. Dit versterkt een cyclus van economische ongelijkheid die moeilijk te doorbreken is.
De winststijgingen in de financiële sector moeten een oproep zijn tot meer transparantie en hervorming. Wat zijn de werkelijke bronnen van deze winsten?
In hoeverre dragen banken bij aan het oplossen van de economische uitdagingen waarmee het land wordt geconfronteerd?
D. Karamat-Ali
