Inwoners van het Surinaamse achterland kampen jaarlijks met de gevolgen van een gebrekkige infrastructuur, vooral tijdens het regenseizoen.
Hevige regenval, slecht onderhoud en intensief gebruik, maken veel wegen onbegaanbaar.
Op verschillende plekken staan wegen langdurig onder water, terwijl delen zelfs volledig wegspoelen. Dit leidt tot isolatie van dorpen en ernstige verstoring van het dagelijks leven.
In districten als Para, Sipaliwini en Brokopondo vormen deze wegen een belangrijke verbinding voor lokale gemeenschappen.
Toch zijn veel wegen onverhard en kwetsbaar voor erosie en overstromingen. Tijdens zware regenval veranderen ze in modderige trajecten vol diepe kuilen.
Belangrijke verbindingswegen worden onbruikbaar en houten bruggen, vaak gebouwd met rubber en lateriet, raken instabiel of zakken soms door.
Het probleem wordt verergerd door het intensieve gebruik van de wegen door zwaarbeladen vrachtwagens, vooral voor houttransport.
Dagelijks rijden tientallen trucks met zware ladingen door deze regio’s, wat het wegdek verder beschadigt.
Door de constante belasting ontstaan scheuren, verzakkingen en diepe kuilen, waardoor het risico op wegslaan bij hevige regen toeneemt.
De gevolgen zijn desastreus. Als wegen en bruggen wegvallen, kunnen dorpen dagen- of zelfs wekenlang van de buitenwereld afgesloten zijn.
Dit beperkt de toegang tot medische zorg, onderwijs en hindert ook de bereikbaarheid voor werkenden.
Hoewel de overheid en verantwoordelijke instanties regelmatig beloven de infrastructuur te verbeteren, blijven structurele investeringen uit.
Onderhoud is gebrekkig en projecten worden niet duurzaam uitgevoerd.
Bewoners en organisaties roepen al jaren op tot strengere controle op zwaar vrachtverkeer en een integrale aanpak van de infrastructuur.
Ze proberen via media-aandacht en wegblokkades hun noodzaak duidelijk te maken, maar concrete verbeteringen blijven vooralsnog uit.
(Archieffoto)
