OPINIE- In een tijd waarin kritiek gemakkelijk en luidkeels wordt geuit, is het belangrijk dat we ook stilstaan bij de uitdagingen waarvoor president Chan Santokhi staat en de realiteit waarin hij moet opereren.
Het beleid dat de Surinaamse president heeft gevoerd, gedreven door richtlijnen van het Internationaal Monetair Fonds (IMF), verdient een genuanceerdere beschouwing dan de voortdurende negatieve beeldvorming doet vermoeden.
Suriname bevindt zich in een economisch complexe situatie met zeer beperkte middelen om zelfstandig significante financiële inkomsten uit export te genereren.
Dit wordt mede veroorzaakt door een ernstig gebrek aan opgeleiden binnen onze bevolking en weinig interesse om te werken in de productiesector, de landbouw, of de technologie- en dienstensectoren die noodzakelijk zijn voor economische groei.
Deze sectoren zouden potentieel geld kunnen verdienen door exportactiviteiten, maar helaas schort het zowel aan de vereiste kennis, mentaliteit als aan de motivatie onder de Surinaamse bevolking.
Het argument dat president Santokhi buitenlandse expertise zou kunnen aantrekken om deze tekortkomingen aan te pakken, stuit eveneens op barrières.
Veel Surinamers zijn terughoudend om zichzelf verder te scholen of nieuwe vaardigheden te verwerven, wat onmisbaar is voor het absorberen van zulke buitenlandse kennis.
De consumptievoorkeuren van de Surinaamse bevolking wijzen ook op een onderliggend probleem.
De voorkeur om geïmporteerde groenten, fruit, vlees, kip en zuivelproducten te kopen boven die van eigen bodem, ondanks minder versheid, toont een afwijzing van in Suriname geproduceerde goederen.
Dit torpedeert de lokale markt en reduceert de mogelijkheden voor binnenlandse economische expansie.
Het beleid van president Santokhi is derhalve niet een keuze van voorkeur, maar een noodzaak ingegeven door de beperkte opties die beschikbaar zijn om de nationale economie te stabiliseren en op korte termijn te verbeteren.
Voordat we oordelen, moeten we begrijpen: in de schoenen van Santokhi zijn de opties zeer beperkt en de beslissingen zwaar.
Laten we dit inzicht niet uit het oog verliezen wanneer we reflecteren op de toekomst van ons land.
S. Tewari
