Suriname is een land in crisis. Niet alleen financieel, maar ook mentaal en fysiek. Onder het bewind van president Chan Santokhi is de bevolking al jarenlang ondergedompeld in een permanente staat van ellende.
De geldzorgen, de kapotte wegen, de verpauperde omgeving, de chaos in de ziekenhuizen, ze hebben ons gebroken. We zijn een volk dat lijdt, een natie die op de rand van uitputting balanceert.
Elke dag is een strijd om te overleven. De prijzen rijzen de pan uit, salarissen blijven achter en de koopkracht verdwijnt als sneeuw voor de zon.
Gezinnen eten minder gezond, kinderen groeien op in onzekerheid, ouderen lijden in stilte. Velen weten niet meer hoe ze de maand moeten doorkomen.
Stress, angst en frustratie hebben zich als een verstikkende rook over Suriname gelegd. Mensen slapen slecht, lijden aan hoge bloeddruk, ontwikkelen depressies. De wanhoop is zichtbaar op de gezichten van de bevolking.
De wegen zijn een ramp, letterlijk en figuurlijk. Kapotte straten symboliseren de gebroken beloften van deze regering. Hoe kan een land vooruitkomen als het wegennet in puin ligt?
Hoe kunnen zieken worden geholpen als ziekenhuizen een slagveld zijn geworden waar gebrek aan medicijnen en personeel de norm is? De wachttijden zijn eindeloos, dokters raken overwerkt, patiënten sterven onnodig.
Surinamers zijn moe. Moe van vechten, moe van hopen, moe van de leugens. Dit beleid heeft een volk gecreëerd dat niet langer vooruit durft te kijken.
We zijn overgeleverd aan onzekerheid, terwijl de leiders die deze chaos veroorzaakten ongestoord doorgaan met hun machtsspelletjes.
Hoeveel langer moet Suriname deze marteling nog doorstaan? Hoeveel meer ellende moet er komen voordat deze regering inziet dat ze een volk aan het vernietigen zijn?
Dit is geen land meer, dit is een overlevingsstrijd. En dat is de harde erfenis van Chan Santokhi.
J. Diamini
